Search This Blog

Tuesday, 11 December 2018

6 டிரில்லியன் டாலர்களை அமெரிக்கா போர்களுக்காக செலவிட்டுள்ளது

US has spent almost $6 trillion on wars since 2001

2001 ல் இருந்து கிட்டத்தட்ட 6 டிரில்லியன் டாலர்களை அமெரிக்கா போர்களுக்காக செலவிட்டுள்ளது
By Trévon Austin
17 November 2018
பிரவுன் பல்கலைக்கழக, சர்வதேச மற்றும் பொது விவகாரத்திற்கான வாட்சன் கல்வி நிறுவனம் (Watson Institute of International & Public Affairs at Brown University) வெளியிட்ட ஒரு அறிக்கை, “பயங்கரவாதத்தின் மீதான போர்” குறித்து செலவிடப்பட்ட மொத்த தொகை , முன்பு கூறபட்டதை விட மிக அதிகமாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மேலும், இந்த ஆய்வின் ஆசிரியரான, பேராசிரியர் நேட்டா சி. க்ராஃபோர்ட், 2019 ஆம் நிதி ஆண்டின் இறுதிக்குள்ளாக 9/11 க்குப் பிந்தைய போர்களுக்காக கிட்டத்தட்ட 6 டிரில்லியன் டாலர்கள் தொகையை செலவிடுவதற்கு அமெரிக்க அரசாங்கம் திட்டமிட்டுள்ளதாக தெரிவித்தார்.
இராணுவம், போர்களுக்காக 1.5 டிரில்லியன் டாலர்களை செலவு செய்துள்ளது என பாதுகாப்புத் துறை (Department of Defense - DoD) மார்ச்சில் வெளியிட்ட ஒரு அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இருப்பினும், பிரவுன் பல்கலைக்கழக அறிக்கை, ஏனைய கூட்டாட்சித் துறைகள் முழுவதிலுமான செலவின விபரங்களை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள DoD இன் புள்ளிவிபரங்கள் தவறிவிட்ட நிலையில், அதனை ஒரு வேண்டுமென்றே குறைத்துக்காட்டும் மதிப்பீடாக குறிப்பிடுகிறது. அத்துடன், இந்த புதிய மதிப்பீடு, உள்நாட்டு பாதுகாப்புத்துறை (Department of Homeland Security - DHS) செலவுகள், வரவு செலவுத் திட்ட அதிகரிப்புக்கள், மூத்த படையினருக்கான மருத்துவச் செலவுகள் போன்றவற்றை மட்டுமல்லாமல், போர்களுக்கான செலவினங்களுக்கான கடன்கள் மீதான வட்டியையும் உள்ளடக்கியதாக உள்ளது.
மறைமுக போர் செலவினங்கள் உட்பட, 2001 முதல் போர்களுக்காக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட மொத்த தொகை 2019 ஆம் ஆண்டு இறுதிக்குள் 4.6 டிரில்லியன் டாலர் அளவினதாக இருக்கும். மேலும் இந்த அறிக்கை, 9/11 க்குப் பிந்தைய மூத்த படையினரின் எதிர்கால பாதுகாப்பிற்காக 2059 ஆம் ஆண்டு வரையிலுமாக சுமார் 1 டிரில்லியன் டாலரை செலவிட அரசாங்கம் கடமைப்பட்டிருக்கும் எனவும் மதிப்பிடுகிறது. அதாவது, மொத்த தொகை 5.993 டிரில்லியன் டாலரை நெருங்கியதாக இருக்கும் என்பதாகும்.
அமெரிக்கா அதன் போர் மற்றும் தலையீடுகளை பெருமளவில் தொடர்வதை 2023 இல் நிறுத்திக் கொண்டாலும் கூட, இன்னும் அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கான அதற்கான கூடுதல் செலவினத் தொகை 808 பில்லியன் டாலராக இருக்கும் என்றும் இந்த ஆய்வு எச்சரிக்கை செய்கிறது. அமெரிக்கா அதன் இராணுவ நடவடிக்கைகளை தொடரும் காலம் வரை மூத்த படையினரின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்லும் என்ற காரணத்தால், தொகுக்கப்பட்ட செலவுகள் 6.7 டிரில்லியன் டாலரை விஞ்சி நிற்கும் எனவும் தெரிவிக்கிறது.
எங்குபோய் முடியும் என்று தெரியாத நிலையில், அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பு போர்களுக்கான நிதி மற்றும் மனித இழப்புகள் என்பது அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும். அமெரிக்கா போர்களுக்காக செலவிடுவதில் பற்றாக்குறையை கொண்டிருக்கும் நிலையில் கடன் பெற்று அதற்காக நிதியளிக்கும் நிலையில் இருப்பதாக ஒரு குறிப்பிட்ட கவலையையும் சமீபத்திய ஆய்வு உருவாக்கியுள்ளது. 2011 இல், போர்களுக்கான செலவின ஒதுக்கீடுகள் 1.5 டிரில்லியன் டாலர் என இருந்திருக்குமானால், அதுவே வட்டியுடன் சேர்ந்து 7.9 டிரில்லியன் டாலராக பெருகி நிற்கும் என மதிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்த மதிப்பீட்டில் இருந்து போர் செலவினங்கள் கணிசமாக அதிகரித்துவிட்டிருந்தது என்பதுடன், பெருமளவில் கடன்களும் சேர்ந்துவிட்டன, எனவே இது, ஒரு வேண்டுமென்றே குறைத்துக்காட்டும் மதிப்பீடாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.
9/11 முதலாக போர் தொடர்பான செலவினங்களுக்காக ஒதுக்கீடு செய்துள்ளதாக பென்டகன் கூறியதை விடவும் மூன்று மடங்கு அதிகமானதாக, பெரியளவினதாக 5.9 டிரில்லியன் டாலர் மதிப்பீடு உள்ளது. DoD மதிப்பீடு செய்த 1.7 டிரில்லியன் டாலர் என்பது 2018 ஆம் நிதியாண்டின் இறுதிக்குள் செலவு செய்யப்பட்டுவிடும், ஆனால் இந்த குறைந்த மதிப்பீடு போர் தொடர்பான ஒட்டுமொத்த வரவு-செலவுத் திட்டம் மற்றும் செவினங்களில் ஒரு பகுதியை மட்டுமே உள்ளடக்கியதாகும்.
காங்கிரஸின் செலவின ஒதுக்கீடு பென்டகனின் மதிப்பீட்டை உள்ளடக்கவில்லை. ஏனைய போர் தொடர்பான செலவினங்களில், குறிப்பாக “வெளிநாட்டு தற்செயல் நடவடிக்கைகள் (overseas contingency operations - OCO)” போன்றவற்றில் செலவின அதிகரிப்பை காங்கிரஸ் வரவு-செலவுத் திட்டம் நிறைவேற்றியுள்ளது. அமெரிக்க சாம்ராஜ்யத்தின் உலகளாவிய இராணுவ நடவடிக்கைகளை OCO செலவு நேரடியாக ஆதரிக்கிறது. DoD உடன் சேர்ந்து, 2001 முதல், OCO செலவுகளில் 2 டிரில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமாக காங்கிரஸ் ஒதுக்கியுள்ளது.
இன்னும் கூடுதலாக அளவிட முடியாத அளவிற்கு தொகை செலவிடப்பட்டுள்ளது, ஊட்டச்சத்து குறைபாடு, சேதமடைந்த உள்கட்டமைப்பு, மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு போன்ற மறைமுக விளைவுகளால் பலமுறை நிகழ்ந்த அதிகபட்ச நிதி இழப்புக்களுடன் 370,000 உயிர்களின் நேரடி இழப்பும் போரில் நிகழ்ந்ததாக இந்த ஆய்வு மதிப்பிடுகிறது. சுமார் 200,000 அப்பாவி பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். பேராசிரியர் க்ராஃபோர்ட், இன்னும் அதிகமானோர் பலியாகியிருந்தாலும், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் செல்வாக்கின் காரணமாக இந்த மதிப்பீடுகள் அதை குறைத்துக் காட்டுவதாக தனது தனிப்பட்ட கருத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.
மேலும், “அவர்கள் கேட்கும் நிதி எந்த அளவினதாக இருந்தாலும், செலவைப் பற்றி கவலையில்லை, அத்துடன் இந்தச் செலவு தகுதி வாய்ந்ததா அல்லது விவேகமானதா என்பதைப் பொறுத்ததாகவும் அல்லாமல் பென்டகன் செலவு செய்யும் திறனுடன் இருப்பதாக மட்டும் கருதுவதாகவே “காங்கிரஸின்” மனப்பாங்கு கிட்டத்தட்ட உள்ளது” என்றும் க்ராஃபோர்ட் குறிப்பிடுகிறார்.
“பயங்கரவாதத்தின் மீதான போரில்” இருந்து வரும் மூத்த படையினரின் எண்ணிக்கையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு அதிகரிக்கும். மூத்த படையினர் விவகாரத் துறை (Department of Veteran Affairs), 2039 ல், மூத்த படையினரின் எண்ணிக்கை 4.3 மில்லியனாக உயரும் என்று மதிப்பிடுகிறது. அத்துடன், போரில் இருந்து கடுமையான காயங்களுடனோ அல்லது மனநிலை பாதிப்புக்களுடனோ பலரும் திரும்புவார்கள் என்ற நிலையில், நிதி தேவையும் சமுதாய எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கும் என்றும் தெரிவிக்கிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் நடந்த மத்திய கிழக்குப் போர்கள், 10 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்களை தங்களது நாடுகளை விட்டு தப்பியோடும் நிலைக்கு தள்ளியதான மிகப்பெரிய மனிதாபிமான நெருக்கடியை உருவாக்கியுள்ளது. செலவழிக்கப்பட்ட அசாதாரண அளவிலான பெரும் தொகையுடன் சேர்த்து, வாஷிங்டனும் அதன் கூட்டாளிகளும் நடத்திய போர்கள் முதலாளித்துவத்தின் நெருக்கடியை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றன. தொடர்ந்து முன்னேறுவதற்கு போரைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றே ஆளும் வர்க்கம் கருதுகிறது, ஆனால், அதன் விளைவு உழைக்கும் மக்களுக்கும் ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்திற்கும் பேரழிவுகரமானதாக இருக்கும் என்பதே உண்மை.
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/11-Nov/cost-n24.shtml

Sunday, 9 December 2018

பிரான்சில் வெகுஜன ஆர்ப்பாட்டங்கள்: சர்வதேச வர்க்கப் போராட்டத்தில் ஒரு புதிய கட்டம்

The mass protests in France: A new stage in the international class struggle

The World Socialist Web Site Editorial Board
3 December 2018
1968 மே-ஜூன் பொது வேலைநிறுத்தத்திற்குப் பின்னர் பிரான்சின் மிக முக்கியமான வெகுஜனப் போராட்டமாக நடைபெற்று வருகின்ற, ஜனாதிபதி இமானுவல் மக்ரோனின் தொழிலாளர்-விரோத எரிபொருள் வரியேற்றத்திற்கு எதிரான ஒரு தொடர் பாரிய “மஞ்சள் சீருடை” ஆர்ப்பாட்டங்களில், சனிக்கிழமையன்று, 100,000 பேர் பங்குபெற்றனர்.
இந்த நிகழ்வுகள் பிரான்சிற்கும் இன்னும் ஐரோப்பாவிற்கும் மட்டுமல்ல, சர்வதேச அளவிலும் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். இந்த சமூக போராட்டங்களது வெடிப்பானது வர்க்கப் போராட்டம் புத்துயிர் பெற்றுள்ளதைக் குறிக்கிறது. சோவியத் ஒன்றியம் கலைக்கப்பட்டதற்குப் பிந்தைய கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்தங்களில், இன்னும் குறிப்பாக 2008 பொறிவுக்குப் பிந்தைய தசாப்தத்தில், சமூக முரண்பாடுகள் பிரம்மாண்ட அளவிலான பெருக்கத்தைக் கண்டிருக்கின்றன. திகைப்பூட்டும் மட்டத்திலான சமூக சமத்துவமின்மை, செல்வம் மக்களின் ஒரு சிறு சதவீதத்தினரிடமே முடிவற்றுக் குவிந்து செல்வது, வறுமை மற்றும் துன்பத்தின் முன்னெப்போதினும் பெரிய மட்டங்கள் ஆகிய முதலாளித்துவ சமூகத்தின் அழுகல்தன்மைகள் அனைத்தும் வெடித்து மேற்பரப்புக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன.    
ஒரு வெறுக்கப்படும் கபடநாடக நபராகவும், முதலீட்டு வங்கியாளராக இருந்து ஜனாதிபதியாக ஆனவரும், ஐரோப்பிய பங்குச் சந்தைகளது கைப்பாவை என்பதை விட வேறொன்றுமில்லாதவராக உள்ள மக்ரோனில், ஆளும் உயரடுக்கு அதன் உண்மையான பிரதிநிதியைக் காண்கிறது. கோபத்திற்கும் கொந்தளிப்புக்கும் முகம்கொடுக்கும் நிலையிலும், மக்ரோன், அவசியப்பட்டால் போலிஸ்-அரசு வழிமுறைகளின் மூலமாகவும் அவசரகாலநிலை ஒன்றை அறிவிப்பதன் மூலமாகவும் கூட, தனது தொழிலாள-வர்க்க விரோதக் கொள்கைகளை முன்னெடுக்க நோக்கம் கொண்டிருப்பதை தெளிவாக்கியிருக்கிறார். பரந்துபட்ட மக்கள் ஆளும் உயரடுக்கின் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளை சவால் செய்கின்ற அந்த தருணத்தில், அது வன்முறையாகவும் ஒடுக்குமுறையாகவும் மாறுகிறது.
பிரான்சின் நிகழ்வுகளுக்கு உந்துதலாக இருப்பது முக்கியமாக தேசிய நிலைமைகள் அல்ல, மாறாக உலக நிலைமைகள் ஆகும். மக்ரோன் என்ன செய்ய முடியும், அவர் எப்படி எதிர்வினையாற்ற முடியும் என்பது சர்வதேச மூலதனத்தின் கோரிக்கைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அமெரிக்க முதலாளித்துவம், ஜெனரல் மோட்டார்ஸில் அறிவிக்கப்பட்ட பாரிய வேலையிழப்புகளில் உச்சத்தை கண்ட ஒரு புதிய சுற்று செலவுக் குறைப்பை அமல்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அதேவேளையில் தான் பிரான்சில் மக்ரோன் தொழிலாளர்கள் மீதான தனது தாக்குதலை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு புதிய பொருளாதார மந்தநிலையின் அறிகுறிகள் பெருகுவதன் மத்தியில், ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஆளும் உயரடுக்கு தாக்குதலில் இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
மறுபக்கத்தில் தொழிலாள வர்க்கமானது, தான் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கம் மட்டுமன்று, ஒரு புரட்சிகர வர்க்கமுமாகும் என்பதை எடுத்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. முதலாளித்துவ ஒழுங்கமைப்பின் மற்றும் ஸ்திரத்தன்மையின் மேற்பரப்புக்குக் கீழே ஒரு உள்நாட்டுப் போர் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சமகால சமூகத்தில் சமத்துவமின்மை மையமான பிரச்சினை அல்ல என்றும் பாட்டாளி வர்க்கம் ஒரு புரட்சிகர வர்க்கம் இல்லை என்றுமான நடுத்தர-வர்க்க போலி-இடதுகளது பிற்போக்குத்தனமான அரைவேக்காட்டு கதைகள் அனைத்துமே உடைந்து சுக்குநூறாகிக் கிடக்கின்றன. பாலினம், நிறம் மற்றும் பால்விருப்பம் ஆகிய பிரச்சினைகள் மீதான அவர்களது விடாப்பிடி கவனக்குவிப்பானது பொருத்தமற்றதாக நிரூபணமாகிக் கொண்டிருப்பது மட்டுமல்ல; அபிவிருத்தி கண்டு கொண்டிருக்கும் தொழிலாள-வர்க்க இயக்கத்தை நோக்குநிலை தவறச் செய்வதும் அதற்கு நஞ்சூட்டுவதுமே அவர்களது ஒரே நோக்கமாகும்.
சோவியத் ஒன்றியத்தின் கலைப்புக்குப் பின்னர் முன்னெடுக்கப்பட்ட “வரலாற்றின் முடிவு” குறித்த கூற்றுக்களை பொறுத்தவரை, அவை வெறுமனே கற்பனைக்கனவாகவே நிரூபணமாகியிருக்கின்றன. ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாகத்தான், ரஷ்யப் புரட்சியின் நூற்றாண்டின் மத்தியில், முதலாளித்துவத்தின் சித்தாந்தவாதிகள் அக்டோபர் புரட்சிக்கும் நவீன உலகத்திற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று பிரகடனம் செய்து கொண்டிருந்தனர். ஆயினும் இப்போதோ, ஒரு புரட்சிகர சூழ்நிலை எழத் தொடங்குகிறது.
WSWS முன்கணித்திருந்ததைப் போலவே, வர்க்கப் போராட்டத்தின் மேலெழுச்சி கடந்த ஆண்டின் தனித்துவமான அம்சமாக இருந்திருக்கிறது. ஈரானில் வெகுஜன ஆர்ப்பாட்டங்கள், ஜேர்மனியில் தொழிற்துறை தொழிலாளர்களது, ஐக்கிய இராச்சியத்தில் விரிவுரையாளர்களது மற்றும் அமெரிக்காவில் ஆசிரியர்களது வேலைநிறுத்தங்களுடன் இந்த ஆண்டு தொடங்கியது. இலத்தீன் அமெரிக்கா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் ஆசியாவிலும் சமூக எதிர்ப்பின் கணிசமான வெளிப்பாடுகளை இந்த ஆண்டு கண்ணுற்றிருக்கிறது.
பிரான்சில் வெகுஜனப் போராட்டங்கள், அமெரிக்காவில் வாகன உற்பத்தித் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் பெருகும் அமைதியின்மை மற்றும் தென்கொரியா, கிரீஸ் மற்றும் சிலியில் பாரிய வேலைநிறுத்தங்கள் ஆகியவற்றின் மத்தியில் இந்த ஆண்டு முடிந்து கொண்டிருக்கிறது. அமெரிக்க-மெக்சிகோ எல்லையில் அமெரிக்க இராணுவப் படைகளை எதிர்த்து நிற்கும் மத்திய அமெரிக்காவில் இருந்தான புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் உள்ளிட்ட புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களின் எதிர்ப்புப் போராட்டங்களையும் இதனுடன் சேர்த்துக் கூறியாக வேண்டும்.
நிலவும் அரசியல் ஸ்தாபகங்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்களது கட்டமைப்பிற்குள்ளாக பரந்துபட்ட மக்களின் நலன்களின் அடிப்படையில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவருவதற்கு திறனற்றதாக இந்த அமைப்புமுறை இருப்பதையே —இதற்கு பிரான்ஸ் விதிவிலக்கல்ல— கடந்த ஆண்டின் அனுபவங்கள் எடுத்துக்காட்டியிருக்கின்றன. அரசியல் அமைப்புமுறையின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் —அது வலதாயினும் சரி “இடது” ஆயினும் சரி— தொழிலாள வர்க்கத்தின் அக்கறைகளில் இருந்து முற்றிலும் பிரிந்து நிற்பவையாகவும் அவற்றுக்குக் குரோதமானவையாகவும் இருக்கின்றன.
பிரான்சில், அரசுடன் நெருக்கமாக ஒருங்கிணைந்திருக்கும் தொழிற்சங்கங்களின் கட்டமைப்புக்கு முற்றிலும் வெளியில் இந்த எதிர்ப்பு எழுந்து வந்திருக்கிறது. ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு இவற்றின் ஆரம்பகட்ட பதிலிறுப்பு அவற்றைக் கண்டனம் செய்வதாய் இருந்தது. பிற்போக்குத்தனத்தின் ஒரு கூட்டு எலிஸே மாளிகை முதல் புதிய முதலாளித்துவ எதிர்ப்புக் கட்சி போன்ற நடுத்தர-வர்க்கக் கட்சிகளின் அலுவலகங்கள் வரையில் நீண்டுசெல்கிறது. அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே கவலை தான்: இந்த இயக்கத்தை எவ்வாறு கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவருவது, எவ்வாறு நிறுத்துவது?
இப்போது எழுகின்ற மையமான பிரச்சினை முன்னோக்கு மற்றும் மூலோபாயம் குறித்ததாகும். இந்தப் போராட்டத்தை ஆழப்படுத்தி அதனை தொழிலாள வர்க்கத்தின் மற்றும் இளைஞர்களின் மிகப் பரந்த பிரிவுகளுக்குள் கொண்டு செல்வதற்கு அவசர அவசியம் இருக்கிறது. ட்ரொட்ஸ்கி, 1936 பிரெஞ்சு பொது வேலைநிறுத்தத்திற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாக 1935 இல் எழுதியதைப் போல, “கட்சி மற்றும் தொழிற்சங்க எந்திரங்களின் எதிர்ப்புரட்சிகர எதிர்ப்பை உடைத்து நொருக்குவதற்கான ஒரே வழிவகை”யாக உள்ள தொழிலாள வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான சுயாதீனமான அமைப்புகளான நடவடிக்கைக் கமிட்டிகளை உருவாக்குவது இதற்கு அவசியமாக உள்ளது. “ஒரு பாதுகாக்கும் போராட்டத்தில் பிரான்சின் பரந்த உழைக்கும் மக்களை ஐக்கியப்படுத்துவதும் அதன்மூலம் வரவிருக்கும் தாக்குதலின் போது அவர்களின் சொந்த சக்தி குறித்த நனவை இந்த மக்களுக்குப் புகட்டுவதுமே” இத்தகைய அமைப்புகளின் கடமையாக இருக்கும்.
தொழிலாள வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான புதிய அமைப்புகளை உருவாக்குவது என்ற அனைத்திலும் மிகமுக்கிய கேள்வியானது, உலக சோசலிசப் புரட்சியின் மூலோபாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு அரசியல் இயக்கத்தை அபிவிருத்தி செய்வது என்பதுடன் பிணைந்ததாய் இருக்கிறது.
வர்க்கப் போராட்டம் ஒரு உலகளாவிய மட்டத்தில் வளர்ச்சி காண்பதென்பது உலக முதலாளித்துவ அமைப்புமுறையின் இயல்புடன் பிணைந்ததாய் இருக்கிறது. மீண்டும் அழுத்திச் சொல்வதற்குரியது என்னவென்றால், பிரான்சில் அபிவிருத்தி கண்டு கொண்டிருப்பது பிரெஞ்சு நிலைமைகளின் ஒரு வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, அது உலகளாவிய நிலைமைகளின் வெளிப்பாடாகும். மிக சக்திவாய்ந்த முதலாளித்துவ அரசுகளின் தலைவர்கள் உலகின் தொழிலாளர்களை சுரண்டுவதற்கும் ஒடுக்குவதற்கும் மற்றும் உலகளாவிய போருக்கு தயாரிப்பு செய்வதற்குமான தமது திட்டங்களுக்கு உருக்கொடுப்பதற்காக நடத்திய உலகளாவிய சந்திப்பான ஜி-20 இல் இருந்து மக்ரோன் திரும்பிக் கொண்டிருந்த வேளையில், இந்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் வெடித்தமையானது, அதற்கேயுரிய வழியில், மிகவும் முக்கியத்துவமானதாகும்.
உலக முதலாளித்துவத்தின் அபிவிருத்தியானது, “ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் ஒரேயொரு பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பாக மாற்றிவிட்டிருக்கிறது” என்று 1907 இல் ட்ரொட்ஸ்கி எழுதினார்.
அதன் உலக வர்த்தகம், அதன் இராட்சச அரசுக் கடன்களின்  அமைப்புமுறை மற்றும் சர்வதேச அரசியல் கூட்டணிகள் -இவை பிற்போக்கு சக்திகள் அத்தனையையும் ஒரே உலகளாவிய கூட்டுப்பங்கு நிறுவனத்திற்குள் இழுக்கின்றன- ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து முதலாளித்துவத்தின் ஒட்டுமொத்த பொருளாதார மற்றும் அரசியல் செயல்பாடும் அத்தனை பகுதியான அரசியல் நெருக்கடிகளை எதிர்த்து வந்திருப்பதோடு மட்டுமல்ல, முன்கண்டிராத பரிமாணங்களுடனான ஒரு சமூக நெருக்கடிக்கான நிலைமைகளையும் கூட தயாரிப்பு செய்திருக்கின்றன.
இந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இன்றும் உண்மையாக நிரூபணமாகின்றன. உலகெங்குமான தொழிலாளர்கள் பிரெஞ்சு தொழிலாளர்களது கோரிக்கைகளுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர். உலகெங்கிலும் ஆளும் வர்க்கமானது, சமூக செல்வத்தை தமது சொந்த பைகளுக்குள் திருப்பி விடுவதை உறுதிசெய்வதற்கு மட்டுமல்லாமல், அடுத்த வரிசையான போர்களுக்கு நிதியாதாரம் வழங்குவதற்காகவும், மூலதனத்தின் நலன்களின் பேரில் சமூக வாழ்க்கையை மறுகட்டுமானம் செய்துகொண்டிருக்கிறது.
நவ-பாசிச சக்திகளைக் கட்டியெழுப்புவது உள்ளிட போர் மற்றும் ஒடுக்குமுறைக்கான தமது தயாரிப்புகளை முடுக்கி விடுவதே இந்த நிகழ்வுகளுக்கு முதலாளித்துவ வர்க்கம் அளிக்கவிருக்கும் பதிலிறுப்பாக இருக்கும். ஆளும் உயரடுக்கு அதன் ஏவல்கட்டளையில் பல ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளது. ஆயினும், மனித வரலாற்றின் மாபெரும் புரட்சிகர வர்க்கமாக பில்லியன் கணக்கில் எண்ணிக்கை கொண்ட உலகத் தொழிலாள வர்க்கம் என்ற அதனினும் பெரியதொரு ஆயுதத்தை தொழிலாளர்கள் கொண்டுள்ளனர்.
சோசலிசப் புரட்சியின் உலகக் கட்சியான நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவையும், அதன் தேசிய பிரிவான சோசலிச சமத்துவக் கட்சியையும் (Parti de l'égalité socialiste) கட்டியெழுப்புவதே பிரான்சிலும் மற்றும் உலகெங்கிலும் தொழிலாளர்கள் முகம்கொடுக்கும் மையமான கடமையாகும். இதில் தான் பிரான்சிலும் மற்றும் உலகெங்கிலும் அபிவிருத்தி கண்டுவருகின்ற பாதையின் பயணம் தீர்மானிக்கப்படுவதாய் அமையும்.
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/12-Dec/mass-d04.shtml

ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷின் அரசு இறுதிமரியாதையும், செல்வந்த அடுக்கின் சம்பிரதாயமும்

The state funeral for George H. W. Bush and the ritual of oligarchy

Patrick Martin
5 December 2018
புதன்கிழமையன்று, அமெரிக்க நிதியியல் உயரடுக்கால் கடந்த வெள்ளிக்கிழமை இறந்த முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷிற்கு இறுதிச்சடங்கு நடத்தப்பட்டது. அமெரிக்க-சீன வர்த்தகப் போர் மீதான கவலைகள் மற்றும் வரவிருக்கின்ற உலகளாவிய மந்தநிலைமைக்கான அறிகுறிகள் மீதான கவலைகள், பிரான்சில் பாரிய தொழிலாள வர்க்க போராட்டங்கள் வெடித்திருப்பது மீதான அச்சங்களால் தூண்டப்பட்டு, செவ்வாயன்று 800 புள்ளிகள் வீழ்ச்சியடைந்த டோவ் ஜோன்ஸ் தொழில்துறை சராசரி குறியீடு மீண்டு வருவதற்காக வோல் ஸ்ட்ரீட்டுக்கு கூடுதலாக 24 மணி நேரம் வழங்கும் வகையில், ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் அறிவித்த இறுதிஅஞ்சலி செலுத்துவதற்கான தேசிய விடுமுறை தினத்தில் நியூ யோர்க் பங்குச் சந்தையும் மூடப்பட்டது.
வாஷிங்டன் டி.சி. இன் தேசிய தேவாலயத்தில் நடத்தப்பட்ட புஷ்ஷின் நினைவாஞ்சலி நிகழ்வில் ட்ரம்பும் மற்றும் தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு முன்னாள் ஜனாதிபதியும், அத்துடன் நூற்றுக் கணக்கான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், பெடரல் அதிகாரிகளும், நீதிபதிகள், தளபதிகள் மற்றும் பெருநிறுவன முதலாளிகளும் கலந்து கொண்டனர். அந்நிகழ்வு முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் டபிள்யூ. புஷ்ஷின் சுய-பச்சாதாப கருத்துக்களில் உச்சத்தை அடைந்து, அவரது தந்தை மற்றும் இப்போது அவரது மனைவி பார்பரா மற்றும் 60 க்கும் அதிக ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் லுக்கேமியா நோயால் (leukemia) இறந்த அவரது மழலை மகள் ரோபினுடன் சொர்க்கத்தில் இணைந்துவிட்டார் என்ற தவிர்க்கவியலாத முடிவோடு, சோகத்தில் மூழ்கிய ஒரு நிகழ்வாக இருந்தது.
நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக, ஐ.நா. சபை தூதராக, குடியரசு கட்சியின் தேசிய குழு தலைவராக, சிஐஏ இயக்குனராக மற்றும் துணை ஜனாதிபதியாக முன்னர் இருந்திருந்த ஒரு முன்னாள் ஜனாதிபதிக்கான நினைவாஞ்சலி குறிப்பிடத்தக்க விதத்தில் அரசியலற்றதாக இருந்தது. ஆகஸ்டில் செனட்டர் மெக்கெயினின் நினைவாஞ்சலி நிகழ்வில் மெகன் மெக்கெயின் பேசிய ட்ரம்ப்-விரோத கருத்துக்கள் போன்ற எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக, “பதவியிலிருக்கும் ஜனாதிபதி உட்பட யாரும் அசௌகரியத்தை உணர்வது [தங்களுக்கு] விருப்பமில்லை" என்று புஷ் குடும்பம் வெள்ளை மாளிகைக்கு வலியுறுத்தி இருந்ததாக திங்களன்று வாஷிங்டன் போஸ்ட் குறிப்பிட்டது. இவ்விதத்தில் நம்பிக்கை மீட்டளிக்கப்பட்டு, ஒபாமாக்கள், கிளிண்டன்கள், காட்டர்கள் மற்றும் புஷ்களுடன் சேர்ந்து, தேவாலயத்தின் முதல் வரிசையில் ட்ரம்ப் அமர்ந்திருந்தார்.
ஆதீத பயனற்ற விரிவாக்கப்பட்ட பல சம்பிரதாயங்கள் மற்றும் பிற்போக்குத்தனமான அரசியல் பிரமுகர்களின் பாசாங்குத்தனமான முகஸ்துதிகளின் ஒரு வடிவத்தையே புஷ் இறுதிச்சடங்கும் தொடர்கிறது, இதில் அவர்களின் வாழ்க்கை மற்றும் தனிமனித இயல்பு குறித்த புகழுரைகளுக்கும், பதவியிலிருந்த போது அவர்களின் நடவடிக்கைகளோ அல்லது மக்களுக்காக அவர்கள் ஏற்றிருந்த நிலைப்பாட்டிற்கோ எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. இது 1994 இல் ரிச்சார்ட் நிக்சனின் இறுதிச்சடங்கில் இருந்து தொடங்கி, ரோனால்ட் ரீகன் (2004) மற்றும் ஜெரால்ட் ஃபோர்ட் (2006) ஆகியோருக்கும் தொடர்ந்தது, இந்தாண்டின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் ஜோன் மெக்கெயினுக்காக மீண்டும் மேற்கொள்ளப்பட்டு, இப்போது ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ் க்கும் தொடர்கிறது. இதுபோன்ற மரியாதை வெறும் அரசியல் பிரமுகர்களுக்கு மட்டும் வழங்கப்படவில்லை. NBC இன் "Meet the Press” நிகழ்ச்சியின் நெறியாளர், இப்போதிருந்து நீண்டகாலத்திற்கு முன்னரே நினைவிலிருந்து மறைந்து போன, டிம் ரூஸ்செர்டுக்கும் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னர் செய்யப்பட்டது.
இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் அதிகரித்தளவில் பிரபுத்துவ சூழலைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதோடு, இதில் இறந்து போனவர்களுக்கான இறுதி அஞ்சலி சம்பிரதாயங்கள் ஒரு ஜனநாயக குடியரசின் முன்னாள் அரசு தலைவருக்குரியவை என்பதை விட அதிகமாக ஒரு முடியாட்சியாளருக்குப் பொருந்திய மத மற்றும் அரசு மரியாதையின் கலவையாக இருக்கின்றன.
அரசியல் நடைமுறை மரபானது, அதன் அடியில் அமைந்துள்ள சமூக கட்டமைப்புக்கு இணங்கிய விதத்தில் கொண்டு வரப்பட்டு வருகிறது என்பதையே மிகவும் அடிப்படை மட்டத்தில் இது அர்த்தப்படுத்துகிறது.
1776 அமெரிக்க உள்நாட்டு போரைக் குறித்தோ கூற வேண்டியதே இல்லை, லிங்கன் அறிவித்ததைப் போல, “மக்களின் அரசு, மக்களால் நடத்தப்படும் அரசு, மக்களுக்கான அரசை புவியிலிருந்து அழிக்கவே முடியாதவாறு" உறுதிப்படுத்துவதற்காக நடத்தப்பட்டிருந்தாலும், இன்றைய அமெரிக்கா, 1776 அமெரிக்காவை விட பெரிதும் ஜாரிச ரஷ்யாவுக்கு ஒத்த விதத்தில் அல்லது பூர்போன்களின் பிரான்சுக்கு ஒத்த விதத்தில் மிகப்பெரும் செல்வந்தர்களின் ஒரு சிறிய பிரபுத்துவம் பெருந்திரளான மக்கள் மீது கோலோச்சுகிறது — அல்லது, அவர்கள் கூற விரும்புவதைப் போல, “மக்களுக்காக சேவையாற்றுகிறது.”
செல்வந்த அடுக்கின் ஆட்சியினது உண்மையான பொருளாதார உறவுகளுக்கும் எஞ்சியுள்ள ஜனநாயக அரசியல் பொறிமுறைகளுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு தான், கடந்த ஐந்து நாட்களின் இடைவிடாத பாசாங்குத்தனம் மற்றும் சிடுமூஞ்சித்தனங்களுக்கான புறநிலை அடித்தளமாகும்.
அமெரிக்கா பொய்களின் பெருநிலமாகி உள்ளது. அதன் ஆளும் உயரடுக்குகள் அமெரிக்க மக்களுக்கும், உலகிற்கும், மிகவும் பரிதாபகரமாக அனைவருக்கும், அவர்களுக்கே கூட பொய்யுரைக்கிறது. அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் வரலாற்று வீழ்ச்சியானது, ஒருகாலத்தில் ஜோர்ஜ் வாஷிங்டன் மற்றும் ஆப்ரகாம் லிங்கன் வீற்றிருந்த பதவியில் ஓர் அரசியல் கோமாளியும் பாசிசவாத ஆத்திரமூட்டல்காரருமான டொனால்ட் ட்ரம்பை நிறுத்தி உள்ள தற்போதைய அரசியல் சூழல் ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷின் மரணத்தால் வெள்ளமென கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட கருத்துரைகளில், ஏறத்தாழ முழுமையாக, அவர் வாழ்க்கை குறித்தோ, அவரின் ஜனாதிபதி பதவிகாலம், அல்லது அவர் மகனின் ஜனாதிபதி பதவிகாலம் குறித்தோ பேசப்பட்டதில் ஒரேயொரு நேர்மையான வார்த்தையைக் கூட காண்பது சாத்தியமில்லை.
ஊடக செய்திகளில் உள்நோக்கம் உள்ளது, அத்துடன் கிளிண்டன் மற்றும் ஒபாமா போன்ற அரசியல் பிரமுகர்களின் பேச்சுக்கள், ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷின் கண்ணியம் மற்றும் மேன்மை என்று கூறப்படுவதுடன் ட்ரம்பின் கொடூரத்தனமும் வக்கிரமும் எதிர்முரணாக இருப்பதாக கூற நோக்கம் கொண்டிருந்தன. இது பெரிதும் விருப்பத்திற்குரிய சிந்தனையாக உள்ளது, ஏனென்றால் அங்கே டொனால்ட் ட்ரம்ப் அரசாங்கத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி பார்க்கக்கூட எதுவும் மூத்த புஷ்ஷின் நிர்வாகத்திலோ, அவர் மகனின் நிர்வாகத்திலுமே கூட, குறைவாகவே உள்ளது.
மொத்தத்தில், மூத்த புஷ் பனாமா மீது படையெடுக்கவும் மற்றும் ஈராக்கில் கட்டாய இராணுவச் சேவை துருப்புகளைக் கொண்டு பாரிய படுகொலைகளை நடத்தவுமே வெள்ளை மாளிகையில் அவர் பதவியைப் பயன்படுத்தினார், அது வாஷிங்டனின் பொருளாதார வீழ்ச்சியை அதன் இராணுவப் பலத்தைப் பயன்படுத்தி சமப்படுத்துவதை நோக்கமாக கொண்ட ஒரு கால் நூற்றாண்டுக்கும் அதிகமான முடிவில்லா போரைக் கொண்டு வந்தது. களவாடப்பட்ட தேர்தல் மூலமாக பதவிக்கு வந்த அவர் மகன், ஆப்கானிஸ்தானில் ஒரு தூண்டுதலற்ற போரைத் தொடங்கவும், பொய்களின் அடிப்படையில் ஈராக் மீது படையெடுத்து ஆக்கிரமிக்கவும் முன்நகர்ந்தார், இந்த போரில் ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். அதே மோசடியான “பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போரின்" பாகமாக, அவர் காலவரையற்ற தடுப்புக்காவல், பெருந்திரளான மக்கள் மீதான கண்காணிப்பு, சித்திரவதையைக் கொண்டு வந்தார், இக்கொள்கைகள் ஒபாமாவால் கைவிடப்படவில்லை என்பதோடு விரிவாக்கப்பட்டு தொடரப்பட்டது.
ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ் மற்றும் ட்ரம்புக்கு இடையே பரந்த வேறுபாடு இருப்பதாக கூறப்படுவது, தன்னைத்தானே சுயமாக ஏமாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு நடைமுறையாகும். சோவியத் சோசலிச குடியரசுகளின் ஒன்றியம் (USSR) கலைக்கப்பட்டதற்குப் பிந்தைய "ஒருமுனை தருணம்", “புதிய உலக ஒழுங்கு," “வரலாறு முடிந்து விட்டது" என்ற பிரமைகளில் இருந்து, சீனா போன்ற புதிய போட்டியாளர்களின் சவால்களையும் மற்றும் ஜேர்மனி போன்று கூட்டாளிகளே சாத்தியமான அச்சுறுத்தல்களாக மாறி வருகின்ற சவால்களையும் முகங்கொடுத்து உலக மேலாதிக்க சக்தி என்பதிலிருந்து வீழ்ச்சி அடைந்து வரும் அமெரிக்காவின் கடுமையான யதார்த்தம் வரையில், உலக அந்தஸ்தில் அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் கடுமையான வீழ்ச்சியைக் குறித்து தான் முதலாளித்துவம் ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷில் இருந்து ட்ரம்ப் வரையிலான மாற்றத்தில் துயரம் கொள்கிறது.
அமெரிக்க ஆளும் உயரடுக்கினது வீழ்ச்சியின் நிஜமான அளவீடு புஷ்ஷில் இருந்து ட்ரம்ப் வரையிலான மாற்றத்தில் இல்லை, மாறாக அமெரிக்க புரட்சிக்குப் பிந்தைய முதல் தசாப்தங்களில் இருந்த அறிவார்ந்த குடும்ப பரம்பரைக்கும்—ஜனாதிபதி ஜோன் ஆதம்ஸ்; அவர் மகன் ஜோன் குவின்ஸி ஆதம்ஸ், இவரும் ஜனாதிபதி தான்; அவர் பேரன் மற்றும் லிங்கனின் கீழ் தூதராக இருந்த சார்லஸ் பிரான்சிஸ் ஆதம்ஸ்; நாவலாசிரியர், வரலாற்றாளர் மற்றும் கட்டுரையாளருமான கொள்ளு-பேரன் ஹென்றி ஆதம்ஸ் ஆகியோருக்கும்—பயங்கரமான புஷ் பரம்பரைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டில் தங்கியுள்ளது. ஆதம்ஸ் வம்சம் அமெரிக்க ஜனநாயகத்தின் எழுச்சியின் விளைபொருளாக இருந்தது, அதேவேளையில் புஷ்ஷின் வம்சம் அதன் முழு ஊழல் மற்றும் சீரழிவுக்கு ஆளுருவாக இருந்தது.
ஆனால் அங்கே மற்றொரு அமெரிக்காவும் உள்ளது, அது பாரிய பெரும்பான்மை மக்களான தொழிலாள வர்க்கத்தினது. ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ் நினைவாஞ்சலிக்கான தேசிய விடுமுறை தினமானது, உழைக்கும் மக்களுக்கு அஞ்சல் வினியோகிக்கப்படாமல், தபால் நிலையங்கள் மற்றும் வங்கிகள் மூடியதை மட்டுமே தாக்கமாக கொண்டிருந்தது. புஷ் ஜனாதிபதியான பின்னர் அமெரிக்காவில் பிறந்த அல்லது அமெரிக்காவுக்கு இடம்பெயர்ந்த மக்களில் பாதி பேர், அவரை யார் என்று நினைவுகூர்ந்தால், அவர் மரணம் குறித்து அவர்கள் சிறிதும் கவனம் செலுத்தாமல் இருக்க முடியாது.
ஜனாதிபதி புஷ்ஷின் மரணம் அமெரிக்க மக்களிடையே சிறியளவிலும் கூட மனப்பூர்வமான நினைவாஞ்சலியை தூண்டவில்லை. தொலைக்காட்சிகளில் புஷ்ஷைப் போல பேசும் டானா கார்வே இறந்தபோது கூட அங்கே அதிக கண்ணீர் இருந்திருக்கும், அவர்கள் அதிகளவில் நிஜமான கண்ணீர் சிந்திருப்பார்கள். புதனன்று தேசிய தேவாலயத்தில் கூடியிருந்த கூட்டத்தைப் பொறுத்த வரையில், அவர்கள் துயரத்தில் மூழ்கி இருந்தார்கள் என்றால், அது முற்றிலும் சாதாரண பிரமுகரான ஜோர்ஜ் எச். டபிள்யூ. புஷ்ஷூக்காக இல்லை. அவர்களின் கண்ணீர், அவர்களின் சொந்த செல்வவளம் மற்றும் தனிச்சலுகைகளுக்கு ஆதாரமாக அவர்கள் பாதுகாத்து வந்துள்ள அமைப்புமுறையானது, அதிகரித்தளவில் அடிமட்டத்திலிருந்து ஓர் இயக்கம் அபிவிருத்தி அடைந்து வருவதால் அச்சுறுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதற்காக இருந்திருக்கும்.
கட்டுரையாளர் பரிந்துரைக்கும் கூடுதல் கட்டுரை:
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/12-Dec/bush-d07.shtml

Thursday, 29 November 2018

“மாவீரர் தினம்” தமிழ் தேசியவாதத்தின் ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசியல்

“Heroes Day” – Pro-imperialist politics of Tamil Nationalism

K.Nesan
28 November 2018
ன்று, இலங்கையிலும், புலம்பெயர் நாடுகளிலும் வாழும் தமிழ்மக்கள் உள்நாட்டுப்போரில் இலங்கை இராணுவத்தினால் கொல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான தமது உறவுகளை பொதுவிடங்களில் ஒன்றுகூடி நினைவுகூருகின்றனர்.
இளம் வயதில் கொல்லப்பட்ட இந்த உறவுகளின் சோகமயமான இழப்புகளை நினைவுகூரும் நிகழ்வுகளின் மத்தியிலும் தமிழ் தேசியவாதம் தொழிலாளர், உழைக்கும் மக்களை இன்று ஒரு முட்டுச்சந்திக்கு கொண்டு சென்றிருப்பதை குறிப்பிடுவது இன்றைய நிலைமைகளில் அவசியமாகின்றது.
இன்றைய சோகமயமான நிகழ்வுகளில் பங்குபற்றும் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் நலன்களும் இந்த நிகழ்வுகளை ஒழுங்குபடுத்தியவர்களின் அரசியல் நோக்கங்களும் நேரடியாக முரண்பட்டவை. ஒழுங்கமைப்பளர்கள் அனைவரும், இந்த இளம் மனிதர்களின் மரணங்களை சுரண்டி ஒரு ஏகாதிபத்திய தலையீட்டிற்கு பாதை திறக்கும் அரசியலை முன்னெடுக்கின்றனர்.
தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு தற்போதைய இலங்கை அரசியல் நெருக்கடியில் ஏகாதிபத்திய நலன்களை பாதுகாக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் கன்னையின் பிரதான பாதுகாவலனாக உருவெடுத்து அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் போர் தயாரிப்புக்களில் நேரடி பங்காளியாகியிருக்கின்றது.
கீழே பிரசுரமாகும் கட்டுரை முதலில் டிசம்பர் 122011 இல் உலக சோசலிச வலைத் தளத்தில் பிரசுரமாகியது. இதன் ஆய்வுகளின் சரியான தன்மையினை கடந்த ஏழு வருடங்களின் நிகழ்வுகளும் முழுமையாக நிரூபித்துள்ளது.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------    
மிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மிஞ்சி இருக்கும் குழுக்களினால் "மாவீரர் தினம்" இந்த மாதம் 27 ம் திகதி ஒரு தொடர் மேற்கத்தைய நகரங்களில் கொண்டாடப்பட்டுள்ளது. கடந்த சில கிழமைகளாக புலிகளின் இரண்டு பிரிவுகளினால் இந்த தினத்தினை கொண்டாடுவதற்கு தனி உரிமை கோரி இணைய தளங்கள் மூலம் போட்டி பிரசாரங்கள் நடத்தப்பட்டது. இந்த பிரசாரங்கள், முரண்பட்ட குழுக்களின் நிகழ்சிக்கான தயாரிப்புக்களை வன்முறையினால் நிறுத்துவதில் தொடங்கி பாரிஸில் ஒரு குழு மோதல் வரை வடிவமெடுத்தது. இலண்டலில் இந்த குழு மோதல்களை நிறுத்தி ஒன்றுபட்ட நிகழ்வினை நடாத்த வேண்டும் என உண்ணாவிரதம் நடாத்தப்பட்டது.
புலிகளின் தோல்வியுடன் முடிவிற்கு வந்த இனவாத யுத்தத்தின் இரண்டரை வருடங்களுக்கு பின்னர் புலிகள் பல பிரிவுகளாக பிரிந்திருக்கின்றனர். இந்த பிரிவுகளின் பிரதான அரசியல் தளம் தொடர்ந்தும் மேற்கத்தைய முதலாளித்துவ நாடுகள். புலிகள் மத்தியில் நிகழ்வுகளின் முன்னர் நடந்த இந்த குழு மோதல்கள் புலிகளின் தோல்வியிலிருந்து ஒரு பாடத்தினையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுடன் புலிகளின் அரசியலில் ஒரு வலதுசாரி திருப்பத்தினையும், அவர்களது அரசியல் முன்னோக்கான தமிழ் தேசிய வாதத்தின் முட்டு சந்தியினையும் முன்னணிக்கு கொண்டு வந்திருக்கின்றது.
இந்த குழுக்களின் முரண்பாடுகள், இனவாத யுத்தத்திற்கு எதிரான போரில் இராணுவத்துடன் போரிட்டு கொல்லப்பட்ட போராளிகளின் தியாகங்களை முன்னிறுத்தி புலம் பெயர் சமூகத்தின் மத்தியில் தங்களது அரசியல் இருப்பினை நிறுத்துவதனை மையமாக கொண்டிருக்கின்றது. அனைத்து குழுக்களும் தங்களது அரசியல் நோக்கம் வடக்கு, கிழக்கில் ஒரு தனி முதலாளித்துவ அரசினை நிறுவுவது என பிரகடனப்படுத்துகின்றன. இவர்களது முரண்பாடுகள் எந்த சர்வதேச வல்லரசுகளிடம் இந்த நோக்கத்தினை நிறைவேற்றுவதற்கு கோரிக்கை விடுவது என்பதிலேயே இருக்கின்றது. அது மேற்கத்தைய நாடுகளுக்கு ஆதரவாக, இந்திய எதிர்ப்பு வாதங்கள் தொடர்பான முரண்பாடுகளை மத்தியில் கொண்டுள்ளது. ஒரு குழு இலங்கை அரசின் முகவராக மாறியுள்ள புலிகளின் முன்னாள் முக்கிய தலைவரான K.P என்னும் பத்மநாதனின் "தற்காலிக" கூட்டிற்கும் ஆதரவு வழங்குகின்றது.
புலிகளின் போராளிகளாக அணிதிரட்டப்பட்ட பெரும்பான்மையான இளைஞர்கள் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சமூகதட்டுகளின் குடும்பங்களிலில் இருந்து சேர்க்கப்பட்டவர்களாவர். பெரும்பான்மையான குடும்பங்கள் குறைந்தது ஒரு இளம் உறுப்பினரை தன்னும் இனவாத இராணுவத்தினுடனான போரில் இழந்திருக்கின்றன.
"மாவீரர் தினம்" முதல் முறையாக 1989 இன் நவம்பர் மாதத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்திய இராணுவத்தின் ஆக்கிரமிப்பு போரின் இறுதிக்காலத்தில் புலிகளின் தலைவர் வே. பிரபாகரன் ஏனைய போராளிகள் மத்தியில் யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்ட போராளிகளினை நினைவு கூர்ந்து நிகழ்த்திய இராணுவ துணிவினை மேம்படுத்தும் ஒரு உரை இந்த நிகழ்வின் ஆரம்பமாகும். இந்திய துருப்புக்கள் 1987 இன் இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக தீவின் வடக்கு, கிழக்குக்கு புலிகளின் ஆயுதங்களை பறிமுதல் செய்வதற்காக அனுப்பப்பட்டிருந்து 1990 இன் மத்தியில் வெளியேறியது. 1990 இல் இருந்து புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளில் ஒரு வாரம் நீடிக்கும் பொது நிகழ்சியாக அது மாற்றப்பட்டது. பலவிடங்களில் நூற்றுக்கணக்கான கொல்லப்பட்ட போராளிகளின் கல்லறைகளைக் கொண்ட மயானங்கள் தொடர்சியாக நிறுவப்பட்டது. ஒழுங்காக அழகுபடுத்தப்பட்டு நிறுவப்பட்ட இந்த மயானங்கள் ஒரு பொது நிகழ்வுக்கான மண்டபத்தினையும் கொண்டிருந்தன.
மத்திய காலத்து திராவிட கலாச்சாரத்திற்கு சமாந்தரமான கல்லறைகளை வழிபடும் இந்த கலாச்சாரத்தினை புலிகளின் தலைமை அபிவிருத்தி செய்ததன் மூலம் இனவாத ரீதியில் தனது போராளிகளுக்கு உணர்மை ஊட்டியதுடன், புதிய போராளிகளை இயக்கத்திற்கு சேர்த்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் மீது கட்டுப்பாடுகளை இறுக்கமாக்கியது. இதற்காக வருடம் தோறும் பொது நிகழ்வுகள் ஏற்ப்பாடு செய்யப்பட்டது. கொல்லப்பட்ட போராளிகளின் உறவினர்களுக்கு சமூக வாழ்கையில் தனியிடம் வழங்கி பொருளாதார உதவிகள் செய்யப்பட்டதுடன் இந்த நிகழ்வுகளில் விசேட கௌரவமும் வழங்கப்பட்டது. தியாகத்தின் பெயரால் அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள், போட்டி இயக்கங்கள் அவர்களது அங்கத்தவர்கள் அச்சுறுத்தி மௌனமாக்கப்பட்டனர்.
உலகின் பிரதானமான நகரங்களில் புலிகளின் பிரிவுகளினால் ஏட்டிக்கு போட்டியாக நடத்தப்பட்ட இந்த நிகழ்வுகளில் இம்முறை பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கலந்து கொண்டனர். அவர்கள் முப்பது வருட போரில் கொல்லப்பட்ட இளம் தலைமுறைகளை நினைவுகூரும் சோகம் நிறைந்த ஒரு நாளாக கவனத்தில் எடுத்தனர். ஆனால் நிகழ்வுகளை ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் சொந்த நிகழ்சி நிரலை கொண்டிருந்தனர்.
பிற்போக்கு திராவிட இயக்கத்தின் தலைவர் சுவிஸ்லாந்தில் நடந்த நிகழ்வில் உரையாற்றினார். லண்டனில் பிரித்தானிய தொழில் கட்சி பாராளுமன்ற அங்கத்தவர்கள் உரையாற்றினர். லண்டன் கூட்டத்தில் தமிழ் நாட்டு இனவாத கட்சிகளான மறுமலர்சி திராவிட முன்னேற்ற கழகம், தமிழ் தேசிய இயக்கம் என்பவற்றின் தலைவர்களின் செய்திகள் விடியோவில் திரையிடப்பட்டன. இடது, வலது என்ற வித்தியாசமின்றி அரசியல் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகள் வேறு பல நிகழ்வுகளில் உரையாற்றினார்கள். இது புலிகளின் பிரிவுகள், எந்த கன்னையிடம் இருந்து ஆதரவு திரட்ட முடியுமோ அதனை செய்வதற்கு முயலும் விரக்தியான செயல்பாடாக இருந்தது.
தனி நாட்டிற்கு ஆதரவு கேட்கும் ஒரே மாதிரியான அறிக்கைகளை இந்த குழுக்கள் வெளியிட்டிருந்தன.
"தலைமைச் செயலகம்" என்று தங்களை அழைக்கும் புலிகளின் பிரிவினர் இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக வெளியிட்ட அறிக்கை கூறுகின்றது, "அனைத்துலகம் சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் மீது கடந்த ஈராண்டுகளாக பல அழுத்தங்களை மேற்கொண்டுவருவதனை தமிழ் மக்கள் நன்கு அறிவர். ஆனால் அந்த அழுத்தங்களை மேற்கொள்ளும் நாடுகள், நாடுசாரா அமைப்புக்கள், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அமைப்புக்கள் ஆகியவற்றுக்கிடையில் ஒத்திசைவற்ற தன்மை காணப்படுகின்றது."
"ஆனாலும், எம்மக்கள் மீதான இனவழிப்பினைத் தடுத்து நிறுத்தவேண்டும்; எம் மக்களிற்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு சுயாதீனமான சர்வதேச விசாரணை ஒன்று நடாத்தப்பட்டு நீதி கிடைக்கவேண்டும்; அனைத்துலகத்தின் பாதுகாப்புடன் கூடிய, எமது சுயநிர்ணய உரிமையினை அங்கீகரிக்கும் தீர்வு ஒன்றை நோக்கி நகரவேண்டும் என்பதே எமக்கு முன்னுரிமையாக உள்ளது."
புலிகளின் மற்றைய பிரிவான "அனைத்துலக செயலகம்" வெளியிட்ட அறிக்கை தெரிவிக்கின்றது, "தமிழீழ மக்களின் இனப்பிரச்சனையையும் அவர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்துக்கான நியாயத்தையும் புரிந்துகொண்டு அழிக்கப்படும் ஓர் இனத்தின் விடுதலைக்காகப் போராடிவரும் எமதியக்கத்தின் மீது போடப்பட்டுள்ள தடைச்சட்டங்களை நீக்கி எமது மக்கள் நியாயமானதொரு அரசியல் தீர்வைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு உலகநாடுகள் ஆதரவளிக்க வேண்டும்."
"இனப்படுகொலையைப் புரிந்துவரும் சிங்கள ஆட்சியாளர்களின் பொய் பரப்புரைகளைச் செவிமடுக்காமல் தமிழீழத்துக்கான தன்னாட்சி உரிமையை அங்கீகரிக்குமாறு இந்தியா உட்பட உலகநாடுகள் அனைத்தையும் வேண்டிநிற்கின்றோம்."
"சர்வதேச சமூகம்" என்ற மந்திரத்தின் மூலம் எஞ்சியிருக்கும் புலிகளின் மிச்ச சொச்சங்கள் தொடர்சியாக உலக, பிராந்திய சக்திகளான அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, இந்தியா போன்ற நாடுகளுக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கின்றனர். இந்த நாடுகள் மகிந்த இராஜபக்சவின் அரசாங்கம் நடாத்திய இனவாத யுத்ததிற்கு தங்கு தடையற்ற இராஜதந்திர, இராணுவ ஆதரவுகளை வழங்கியிருந்தன. யுத்தத்தின் இறுதிக்கால கட்டத்தில் நூறாயிரக் கணக்கானோர் லண்டன், பாரிஸ், டொரோண்டோ நகர தெருக்களில் தமிழ் மக்கள் மீதான இன அழிப்பிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து அணிதிரண்டனர். சண்டையினை நிறுத்துமாறு புலிகளின் ஆதரவளர்கள் பிரித்தானிய, அமெரிக்க, பிரெஞ்சு, ஜேர்மன் அரச தலைவர்களின் படங்களின் பதாதைகளை தாங்கியவாறு விடுத்த பரிதாபகரமான கோரிக்கை, ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் போரில் கொன்று குவிக்கப்படுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.
தற்போது இந்த குழுக்கள் இராஜபக்ஷ அரசாங்கத்தின் மீது போர்குற்ற விசாரணை நடாத்த வேண்டும் என, இனவாத யுத்ததிற்கு ஆதரவளித்த அதே நாடுகளிடமே வேண்டுகோள் விடுகின்றன. இந்த நாடுகள் இராஜபக்ஷவின் போர்குற்றங்களின் பங்காளிகள் என்பதுடன் ஒருபோதும் போர்குற்றங்கள் விசாரிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்ற உண்மையான நோக்கம் கொண்டவை அல்ல. போர் குற்றங்கள், இலங்கை தீவில் அதிகரித்து வரும் சீனாவின் செல்வாக்கினை கட்டுப்படுத்துவதற்காக கொழும்பின் மீது அழுத்தம் கொடுக்கும் தெரிவுகளில் ஒன்றாகும். இந்த வழியில் இணைந்தால், மனித உரிமைகள் துரும்பு சீட்டினை கைவிட தயார் என்று வாஷிங்டன் இராஜபக்ஷ அரசிற்கு தெரிவித்திருக்கின்றது.
புலிகளின் "தலைமைச் செயலகம்" அதன் அறிக்கையில், "நாடுகளினதும் பிராந்தியங்களினதும் பொருளாதார, அரசியல், பாதுகாப்பு நலன்களைப் பேணும் பூகோள அரசியலை தமிழ் மக்கள் நன்கு அறிவர். இப்பன்னாட்டு நலன்சார் அரசியற்போக்கை புறக்கணிக்கும் நோக்கமோ அல்லது அவற்றுடன் ஒத்திசையாமற் பயணிக்கும் நோக்கமோ எமக்குக் கிடையாது." என்கிறது. இது புலிகளின் வேலைத்திட்டத்தில் இருந்து ஊற்றெடுக்கும் பிற்போக்கு தேசியவாத வழிமுறையாகும். இது மீண்டும் மீண்டும் இந்த குழுக்கள் அனைத்தும், பிரதான வல்லரசுகளிடம் ஒரு சுற்றிவளைக்கப்பட்ட தனி தமிழ் பிரதேசம் உருவாகுவதற்கு உதவிகோருவதுடன் அவர்களின் நலன்களை பாதுகாப்பதற்கு சேவை செய்ய வழங்கும் உத்தரவாதமுமாகும்.
மாறிமாறி வந்த இலங்கை அரசாங்கங்கள், யுத்தத்தினை "புலிப் பயங்கரவாதம்" எனக் காட்டி மோசமான சமூக தாக்குதல்களை தெற்கில் உள்ள தொழிலாள வர்க்கத்தின் மீது கட்டவிழ்த்து விட்டது. போர் முடிந்த பின்னரும் தொடரும் இந்த தாக்குதல்கள், பரந்துபட்ட மக்கள் மத்தியில் இலங்கை முதலாளித்துவ ஆட்சியின் மீது பாரிய வெறுப்பினை உருவாக்கியிருக்கின்றது.
புலிகளின் வரலாறு முழுமையும், தமிழ் மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளுக்கான ஆதரவினை சிங்கள, இந்திய உழைக்கும் மக்களிடம் பெறுவதினை நிராகரித்திருந்தது. "சிங்கள தேசம்" என பொதுமைப்படுத்தி, அப்பாவி சிங்கள மக்களை படுகொலை செய்த வலதுசாரி தமிழ் இனவாத அரசியலினூடாக, தெற்கில் சிங்கள இனவாத அரசியல்வாதிகளின் செல்வாக்கினை மட்டுமே அது பலப்படுத்தியிருந்தது.
சிங்கள மொழி பேசும் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் ஆதரவு தேடும் அழைப்பினை விடுவதற்கு இயல்பிலேயே தகமையற்று இருப்பதானது அதனது முதலாளித்துவ வர்க்க குணாம்சத்தில் இருந்தே ஊற்றெடுக்கின்றது. அதனது முன்னோக்கு, தமிழ் தொழிலாளர்களை சுரண்டுவதற்கான ஒரு தனி தமிழ் குட்டியரசினை அமைப்பதாகும். புலிகளும், ஏனைய அனைத்து தமிழ் முதலாளித்துவ கட்சிகளும் ஒடுக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக கடமைகளை எவ்வாறு சாத்தியமாக்கப்பட முடியும் என்பது பற்றி சற்றும் கருத்தில் கொண்டதில்லை. புலிகள் அமெரிக்கா, இந்தியா உட்பட்ட பலம் மிக்க சக்திகளுக்கு அழைப்பு விடுத்தனரே தவிர, அவர்களது வர்க்க நிலைப்பாடு சர்வதேச தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு அழைப்பு விட இடம் கொடுக்கவில்லை.
புலிகள், புலம் பெயர் நாடுகளில் வளர்ச்சியடைந்ததற்கான அரசியல் பொறுப்பு சமூக ஜனநாயகவாதிகள், ஸ்ராலினிஸ்டுக்கள், உட்பட்ட ஐரோப்பிய “இடதுகள்” என அழைக்கப்படுபவர்களிடமே உள்ளது. இவர்கள் தலைமையில் இருந்த அல்லது கூட்டணியில் இருந்த அரசாங்கங்கள் அரசியல் அகதிகள் தொடர்பாக நடைமுறைப்படுத்திய சட்டங்கள், அரசியல் அடைக்கலம் கோரியோரை இரண்டாம்தர பிரஜைகளாக்கியது. நாடுகடத்தப்படுவதற்கும், அதிகரித்தவகையில் இனவெறி தாக்குதல்களுக்கும் உட்படுத்தியது. உயர்கல்வி, வேலை வாய்ப்புக்கள், தொழிற் கல்வி கற்கும் படிப்புக்களில் பங்கு கொள்வது போன்றவற்றினை கடினமாக்கியது. தொழிலாள வர்க்கத்தின் வாழ்கைத் தரத்தின் மீதும், ஜனநாயக உரிமைகளின் மீதும் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களோடு இணைந்த இந்த அரசியலால் தமிழ் தொழிலாளர்களும் இளைஞர்களும் மேற்கத்தைய அரசியல், சமூக, கலாச்சார வாழ்கையில் இருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டு தமிழ் தேசியவாதத்தின் பிடிக்குள் சிக்கினர்.
தொடர்சியாக ஆட்சிக்கு வந்த இலங்கை அரசியல் கட்சிகளின் இனவெறி அரசியலினால், முதலாளித்துவ வளர்சியடைந்த நாடுகளில் அரசியல் தஞ்சம் கோரிய ஒரு தமிழ் தலைமுறையை சேர்ந்தவர்கள், அந்தந்த நாடுகளின் உழைக்கும் மக்களின் ஒரு பாகமாக உருவாகியுள்ளனர். அந்தந்த நாடுகளின் உழைக்கும் மக்கள் முகம் கொடுக்கும் வேலையில்லா திண்டாட்டம், இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் பின்னர் அவர்கள் வென்றெடுத்த சமூக-நலன்புரி சேவைகள் மீதான தாக்குதல்களின் மத்தியில், புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் ஒரு விதிவிலக்கான நிலைமையை பெற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை. உண்மையில் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள், தொழிலாள வர்க்கத்தை பிளவுபடுத்தும் முதலாளித்துவத்தின் இனவெறி பிரச்சாரத்தினால் மேலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். இரண்டாவது தலைமுறையினர் தாங்கள் பிறந்த நாடுகளில் இளம் தலைமுறை முகம் கொடுக்கும் நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தின் பாகமாக உள்ளனர்.
2008 க்கு பின்னரான உலகப் பொருளாதார நெருக்கடி, சமூக ரீதியாக மிகவும் பேரழிவுகளை உருவாக்க கூடிய ஒரு கட்டத்தினை நோக்கி வேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றது. பொருளாதார நெருக்கடியின் சுமையினை தொழிலாள வர்க்கத்தின் முதுகில் சுமத்துவதற்கு ஆழும் வர்க்கம் திடசங்கர்ப்பம் பூண்டுள்ளது. உலகம் முழுவதும் இந்த தாக்குதல்களுக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களினதும், இளம் தலைமுறையினரினதும் போராட்டங்கள் வளர்சியடைந்து வருகின்றன.
முப்பது வருட முபாரக் ஆட்சியினை எகிப்தில் முடிவுக்கு கொண்டு வந்த புரட்சி, அமெரிக்க சார்பு இராணுவ ஆட்சிக்கு எதிராக ஒரு புதிய கட்டத்திற்கு அபிவிருத்தி அடைகின்றது. முபாரக்கின் வீழ்ச்சி ஒரு ஆரம்பம், எகிப்திய தொழிலாளர்கள் அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேற வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்திய உலக சோசலிச வலைத் தளம் எகிப்தின் புரட்சி பற்றி பின்வருமாறு எழுதியது:
“இந்த அசாதாரண நிகழ்வுகள் எகிப்துக்கு மட்டுமன்றி ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் திருப்புமுனையானவை ஆகும். இவை தொழிலாள வர்க்கத்தின் பாரிய சமூக சக்தியை எடுத்துக்காட்டியிருப்பதோடு, சோவியத் ஒன்றியத்தின் நிலைகுலைவு “வரலாற்றின் முடிவு'', மனித விவகாரங்களில் வர்க்கப் போராட்டம் ஒரு காரணி என்பதை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டதான கூற்றுக்களை பதிலளிக்க முடியாத வகையில் மறுத்துரைத்துள்ளன. சித்திரவதை, கைதுகள் மற்றும் அடக்குமுறைக்கு முன்னால் எகிப்தின் பரந்த மக்களின் எதற்கும் அஞ்சாத வீரமானது உலகெங்கிலுமான தொழிலாளர்கள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு உத்வேகத்திற்கான முன்மாதிரியாக அமைந்திருக்கிறது.”
முதலாளித்துவ வளர்ச்சி பின்தங்கிய நாடுகளின் முதலாளி வர்க்கம், தீர்க்கப்படாத ஜனநாயக கடமைகளை நிலைநிறுத்துவதற்கும், ஏகாதிபத்தியதிற்கு எதிரான போராட்டத்தினை நடாத்துவதற்கும் இலாயக்கற்றது என்பது இலங்கை மற்றும் எகிப்திய நிகழ்வுகளில் மீண்டுமொருமுறை வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. சர்வதேச தொழிலாள வர்க்கத்தின் ஐக்கியத்தினை முன்னிறுத்தி தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையிலான சோசலிசப் புரட்சி மட்டும்தான் இதை சாத்தியமாக்கும் என்ற லியோன் ட்ரொட்ஸ்கியின் நிரந்தரப் புரட்சி தத்துவம் இலங்கை, எகிப்திய நிகழ்வுகளில் மீண்டும் ஒருமுறை பசுமையாக நிறுவிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
சிங்கள, தமிழ் மொழிபேசும் தொழிலாள வர்க்கத்தின் இணைந்த பாகமாக, தெற்காசியாவிலும் சர்வதேசரீதியாகவும் தனது வர்க்க சகோதரர்களை ஐக்கியப்படுத்தி ஸ்ரீலங்கா ஈழம் சோசலிசக் குடியரசிற்கான போராட்டத்தின் பாகமாக மட்டுமே ஒடுக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின் தீர்க்கப்படாத ஜனநாயகக் கடமைகள் நிலை நிறுத்தப்பட முடியும்.
ஏகாதிபத்திய நாடுகளில் வாழும் தமிழ் உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான நட்பு சக்தி தொழிலாள வர்க்கம் மட்டுமேயாகும். அவர்கள் அந்தந்த நாடுகளின் தொழிலாள வர்க்கத்தின் பாகமாக உள்ளனர். புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் தொழிலாளர்களும் இளைஞர்களும் இலங்கையில் ஏகாதிபத்திய சார்பு குட்டி தமிழ் அரசு அமைக்கும் முன்னோக்கினை நிராகரிக்க வேண்டும். தாம் வாழும் நாடுகளில் தமது நலன்களோடு இனங்காணக்கூடிய வகையிலான ஒரு தொழிலாளர் அரசாங்கத்தை அமைக்கும் போராட்டத்தோடு தம்மை இணைத்து போராட முன்வரவேண்டும்.
நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவின் பிரிவுகள் ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் தொழிலாள வர்க்கத்தை உலக சோசலிச புரட்சி முன்னோக்கில் ஐக்கியப்படுத்தும் இந்த முன்னோக்கிற்காக போராடுகின்றது. இலங்கையில், அதனது பிரிவான சோசலிச சமத்துவக் கட்சி மட்டுமே தமிழ், சிங்கள தொழிலாளர்களை ஐக்கியப்படுத்துவதற்கான போராட்டத்தின் பாகமாக தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளை பாதுகாத்த போராட்டத்தின் ஒரு நீண்ட வரலாற்றினை கொண்டிருக்கிறது.
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/11-Nov/hero-n28.shtml

Friday, 23 November 2018

இலங்கை அரசியல் நெருக்கடி தமிழ் தேசியவாதக் கட்சிகளின் திவால்நிலையை அம்பலப்படுத்துகிறது

Sri Lankan political crisis exposes bankruptcy of Tamil nationalist parties

By K. Nesan and V. Gnana
22 November 2018
க்டோபர் 26 அன்று இலங்கை அரசாங்கம் நிலைகுலைந்தமை தமிழ் முதலாளித்துவ தேசியவாதக் கட்சிகளின் திவால்நிலையை அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறது. 1983-2009 இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் குருதிகொட்ட முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது முதலாக தமிழ் தொழிலாளர்களும், பரந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும் முகம்கொடுத்து வரும் கொடுமையான நிலைமைகளை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில் அவர்களது கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக கொழும்பின் சிங்கள முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகளுடன் சேர்ந்து செயற்படப்போவதாக அவர்கள் வாக்குறுதியளித்தனர். இது ஒரு மோசடி என நிரூபணமாகியிருக்கிறது. அமெரிக்க ஆதரவிலான ஒரு “நல்லாட்சி” உருவாக்கப்பட்டு கிட்டத்தட்ட நான்காண்டுகளுக்கு பின்னரும், இந்தப் பிரச்சினைகளில் ஒன்றும் கூட தீர்க்கப்பட்டிருக்கவில்லை.
2015 ஜனவரியில் ஜனாதிபதி மைத்ரிபால சிறிசேனவை ஜனாதிபதி பதவியில் அமர்த்திய அமெரிக்க பொறியமைவிலான ஆட்சி மாற்ற நடவடிக்கைக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆதரவளித்தது. தற்போது வலதுசாரி ஐக்கிய தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்த பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை நீக்கி விட்டு அவரின் இடத்தில் மகிந்த இராஜபக்ஷவை அமர்த்துவதற்கு சிறிசேன முயன்றதன் பின்னர், இந்த “தேசிய ஐக்கிய” அரசாங்கம் நிலைகுலைந்து போயுள்ளது. குண்டர்களுடையதைப் போன்ற இரைச்சல் மிக்க வாய்ச்சண்டைகள் கைகலப்புகளாக நாடாளுமன்றத்தில் வெடித்த நிலையில், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு சிறிசேனவின் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி மற்றும் இராஜபக்‌ஷவின் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன முன்னணிக்கு எதிராய் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியை ஆதரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
கூட்டமைப்பின் தலைவர் இராஜவரோதயம் “சம்பந்தன் திரைமறைவிலான இரகசிய உடன்பாடுகளின் மூலமாக இலங்கை ஆட்சியாளர்களின் காவலராக ஆகியிருக்கிறார்” என்று கூட்டமைப்பு ஆதரவு இணைய தினசரி தமிழ்வின் பெருமைபொங்க எழுதியது. சிறிசேன, விக்கிரமசிங்கவை பதவிநீக்கிய பின்னர் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்வதற்கு “சர்வதேச சமூக”த்துடன் இணைந்து சம்பந்தன் செயற்படுவதாக அது பெருமைப்பட்டது. மாணவர்கள் ஆர்ப்பாட்டங்களுடன் சேர்ந்து மீனவர்கள், பெட்ரோலிய தொழிலாளர்கள், தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள், பல்கலைக்கழகத்தின் கற்பிப்பு சார்ந்த மற்றும் சாராத தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தங்களும் வெடித்திருக்கும் நிலையில், கூட்டமைப்பு மேலும் வலதுசாரி அரசியலை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
அக்டோபர் 26 ல் தொடங்கிய நிகழ்வுகள் இலங்கை சோசலிச சமத்துவக் கட்சியின் முன்னோக்கையும், லியோன் ட்ரொட்ஸ்கியின் நிரந்தரப் புரட்சித் தத்துவத்தையும் மீண்டுமொரு முறை சக்திவாய்ந்த விதத்தில் நிரூபணம் செய்திருக்கின்றன. தாமதமான அபிவிருத்தி கொண்ட நாடுகளின் முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஏகாதிபத்தியத்தின் ஒரு தொங்குதசையாக, எந்த ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளையும் தீர்ப்பதற்கு வக்கில்லாமல் இருக்கிறது. இலங்கை மற்றும் இந்தியாவில் உள்ள அத்தனை இனங்களையும் சேர்ந்த தொழிலாள வர்க்கத்தையும் ஐக்கியப்படுத்துவதற்கான சோசலிச சமத்துவக் கட்சியின் போராட்டம் மட்டுமே இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் இருந்து எழுகின்ற தீர்க்கப்படாத எரியும் பிரச்சினைகளை தீர்க்க இயலும்.
கூட்டமைப்பு, வர்க்கப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சிக்கு, தொழிலாள வர்க்கத்தினதும் தமிழ் வெகுஜனங்களினதும் கசப்பான எதிரியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியை ஆதரிப்பதன் மூலமாக பதிலிறுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் வரலாறு தெள்ளத்தெளிவானது.
ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 1949 இல் ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமான தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களது வாக்குரிமைகளை இல்லாமல் செய்தது, 1980ல் பொதுத்துறை தொழிலாளர்களது வேலைநிறுத்தத்தை பெருந்திரளான வேலைநீக்கங்களைக் கொண்டு நசுக்கியது, அத்துடன் 1983 இல் இலங்கை உள்நாட்டுப் போரைத் தூண்டிய தமிழர் விரோதப் படுகொலைகளை கட்டவிழ்த்து விட்டது. 2015 ஜனவரிக்குப் பின்னர் சிறிசேனவின் கூட்டாளியாக, இலங்கையில் “நல்லாட்சி”க்கு வாக்குறுதியளித்த அது, கடுமையான சிக்கன நடவடிக்கைகளை நிறைவேற்றியதன் மூலம், நாடுதழுவிய சிங்கள, தமிழ், முஸ்லீம் தொழிலாளர்கள், வறிய மக்களின் வாழ்க்கைத் தரங்களின் மீது தாக்குதல் நடத்தியது.
2015 தேர்தல் அறிக்கையில் கூட்டமைப்பு வழங்கிய வாக்குறுதிகள் பொய்களின் ஒரு மூட்டையாக நிரூபணமாகின. ஒரு “அரசியல் தீர்வு” காண்பதற்கும், “பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்காக” போராடுவது, “தமிழ் மக்களின் உடனடியான தேவைகள் குறித்த விடயங்களை” கையாளுவது, மற்றும் “போர் விதவைகள், அனாதைகள், வயோதிபர்கள், ஊனமுற்றோர்களது” நிலையை மேம்படுத்துவது ஆகியவற்றுக்கும் அது வாக்குறுதியளித்தது.
தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பிரதான அக்கறை, தமிழ் தொழிலாளர்கள், வறிய மக்கள் பற்றியதல்ல மாறாக, இலங்கையிலும் மற்றும் உலகெங்கிலும் நாடுகடந்து வாழும் தமிழர்கள் மத்தியில் இருக்கும் தமிழ் முதலாளித்துவத்தின் ஒரு குறுகிய அடுக்கு, தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கின்ற பகுதிகளில் தொழிலாளர்களையும் ஏழைகளையும் சுரண்டுவதற்கு கொண்டுள்ள வர்க்க நலன்களே ஆகும். அமெரிக்காவின் சீனாவுக்கு எதிரான அதன் மோதல் மற்றும் போர் மிரட்டல்களுக்கு ஆதரவான ஒரு ஆட்சியை இலங்கையில் உருவாக்குவதற்கு முனைந்த நிலையில், கூட்டமைப்பு இலங்கை அரசுடனான அதன் பேரம்பேசலுக்கு அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆதரவை நாடியது. அமெரிக்க ஆதரவு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் பின்னால் தன்னை அணிநிறுத்திக் கொண்டது. இன்று இந்தக் கொள்கையானது கூட்டமைப்பினை, அது பிரதிநிதித்துவம் செய்வதாக சொல்லிக் கொள்கின்ற தமிழ் உழைக்கும் மக்களின் தீர்க்கமான எதிரிகளுடன் கூட்டணி சேருவதற்கு அதனைக் கொண்டு செல்கிறது.
ஒருவர் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சூழ்ச்சித் திட்டங்களை விளங்கிக் கொள்வதற்கு, இலங்கையில் கூட்டமைப்பின் ஆதரவிலான “நல்லாட்சி” அரசாங்கம் நான்கு வருடங்களாக தமிழ் மக்களுக்கு என்ன பெறுபேறுகளை வழங்கியிருக்கின்றது? என்ற கேள்வியைக் கேட்டாலே போதும்.
தென்னிலங்கையின் சிங்கள மக்களைப் போலவே, பெரும்பான்மையான தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளும் மோசமடைந்திருக்கின்றன, வறுமை விண்ணைமுட்டியிருக்கிறது. கிளிநொச்சி பகுதியில் 18.2 சதவீதமான மக்கள் வறுமையில் வாழ்கின்றனர். இது இலங்கையில் மிக உயர்ந்த அளவிலான வறுமை விகிதத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றதுடன் தேசிய சராசரியை விட நான்கு மடங்குக்கும் அதிகமானதாகும். போரின் முடிவில் 40,000 க்கும் அதிகமான அப்பாவி மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில், வீட்டு மாதாந்திர வருவாய் நாட்டின் மிகக்குறைந்த சராசரியாக 25,526 ரூபாயாக உள்ளது, தேசிய சராசரி 43,511 ரூபாயாகும்.
பெரும்பாலான இளம் தொழிலாளர்கள் மலிவு உழைப்புத் துறைகளில் வேலைசெய்கின்றனர், ஆயிரக்கணக்கான பட்டதாரிகள் வேலைவாய்ப்பின்றி இருக்கின்றனர். 2015 முதல் 2018 வரையான காலத்தில், யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் வேலைவாய்ப்பின்மை விகிதம் கிட்டத்தட்ட இரட்டிப்பாகி 5.7 சதவீதத்தில் இருந்து 10.7 சதவீதத்திற்கு அதிகரித்திருக்கிறது. 2009க்குப் பின்னரான “போருக்குப் பிந்தைய சகாப்தத்தில்”, வெறும் 8,754 வேலைவாய்ப்புக்கள் மட்டுமே வட மாகாணத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருந்ததாக தேசிய முதலீட்டுச் சபை செப்டம்பரில் தெரிவித்தது.
தோல்வியடைந்த தமிழ் பிரிவினைவாத தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை இராணுவம் படுகொலை செய்து உள்நாட்டுப் போரை முடிவுக்கு கொண்டுவந்தபோதும் அதனால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட பிரச்சினைகளில் எதுவுமே தீர்க்கப்பட்டிருக்கவில்லை. விசாரணையின்றி பத்தாண்டுகளாக தடுத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் அரசியல் கைதிகள் இன்னும் சிறையில் தான் இருக்கிறார்கள். அத்துடன் வடக்கும் கிழக்கும் இப்போதும் இராணுவ ஆக்கிரமிப்பின் கீழ்த்தான் உள்ளது.
இந்தப் பிராந்தியங்களில் மட்டும் 90,000 க்கும் அதிகமான போர் விதவைகள் தனியாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். காணாமல்போன அல்லது தொலைந்துபோன ஆயிரக்கணக்கானோரின் மனைவிகளது எண்ணிக்கை இந்த புள்ளிவிவரத்தில் சேர்க்கப்படவில்லை. வட மாகாணத்தில் சுமார் 58,000 வீடுகள், அல்லது மக்களின் கால்வாசிப் பேருக்கு பெண்களே குடும்ப தலைமையில் உள்ளனர். பாரிய வறுமை, துஷ்பிரயோகம் அத்துடன் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகாரிகளின் பாலியல் அச்சுறுத்தல் என சொல்லணா துயரங்களுக்கு அவர்கள் முகம்கொடுக்கின்றனர்.
நுண்நிதி நிறுவனங்கள் அவர்களுக்கு அதிக வட்டி விகிதத்தில் சிறு கடனுதவிகளை அளிக்கின்றன. பெண்கள் பெரும்பாலும் விவசாயத்திலும் கால்நடை வளர்ப்பிலுமான சிறு தொழில்களை தொடங்குவதற்கு அவற்றை பயன்படுத்துகின்றனர். அவர்களது முயற்சிகள் பெரும்ப்பாலும் தோல்வியடைவதால் கடனை திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலையில் உள்ளனர். இந்த வருடத்தில் மட்டும் கிழக்கு மாகாணத்தில் இத்தகைய கடன்களை திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் 60க்கும் அதிகமான பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர். வடக்கு மாகாணத்திலும் இதையொத்த தற்கொலைகள் நடைபெறுகின்றன.
உள்நாட்டுப் போரின் போது வடக்கு, கிழக்கில் 100,000 க்கும் அதிகமான பேர் காணாமல் போனதாக சர்வதேச மன்னிப்பு சபை தெரிவிக்கிறது. தமது குடும்ப அங்கத்தவர்கள் எங்கேயிருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கோரி, காணாமல் போனவர்களது உறவினர்கள், 2017 பிப்ரவரி முதலாக, இரவுபகல் பாராமல் வீதியோரப் போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றனர். இந்த போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகள் தெற்கில் மிகப்பரந்த மக்களின் அனுதாபத்தை அவர்களுக்கு பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. வடக்கிற்கு பயணம் செய்யும் சிங்கள தொழிலாளர் குழுக்கள் போராட்டக்காரர்களை சந்தித்து தங்களது அனுதாபங்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றனர். 2018 ஜூலையில், முதன்முறையாக, காணாமல் போனவர்களது உறவினர்களுக்கு ஆதரவாக கொழும்பில் ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் ஒழுங்கமைப்பட்டிருந்தது.
இந்தப் போராட்டங்களை, தெற்கில் அபிவிருத்தி கண்டுவருகின்ற வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் ஆர்ப்பாட்டங்களுடன் இணைப்பதற்கு செய்யப்படுகின்ற முயற்சிகளை தமிழ் தேசியவாதிகள் முழுமையாக எதிர்க்கின்றனர். அதற்குப் பதிலாக, போராட்டக்காரர்களில் இருந்து சிறுசிறு பிரதிநிதிக் குழுக்களை சிறிசேனவுடன் சம்பிரதாயமான நேருக்கு நேர் சந்திப்புகளுக்காய் அவர்கள் அனுப்பி வந்துள்ளனர். தமிழ்நெட் வலைத் தளம் எழுதியது, “சிங்கள தேசம் அதன் தலைவிதியை தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும், தமிழர் போராட்டத்தின் மீது தொடர்ந்து கவனம் குவியுங்கள்”.
தமிழ் தேசியவாதிகளின் இந்த நடைமுறைகள், அன்றாடம் அமெரிக்காவுடனும், இலங்கை அரசுடனும் இணைந்து சூழ்ச்சி செய்யும் அதேவேளையில் தொழிலாளர்கள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட பரந்த மக்களை இனரீதியாகப் பிளவுபடுத்தி வைப்பது என்ற அவர்களது திவாலான முன்னோக்கின் மீதான ஒரு குற்றப்பதிவாக இருக்கிறது. ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் முன்பாக அமெரிக்க ஏற்பாட்டில் கொண்டுவரப்படுகின்ற ஒரு தீர்மானம் உள்நாட்டுப் போர் குற்றங்களுக்கு நீதியைக் கொண்டுவரும் என்று வாக்குறுதியளித்து, தமிழ் மக்களின் நம்பிக்கைகளை அவர்கள் சுரண்டிக் கொண்டனர். ஆனால், சீனாவுக்கு எதிரான அமெரிக்க நலன்களை ஊக்குவிக்கும் ஒரு முதலாளித்துவ ஆட்சியை கொழும்பில் அமர்த்துவது, அத்தோடு தமிழ் தேசியவாதிகளின் இலாபங்கள் ஆகிய அமெரிக்க மற்றும் தமிழ் தேசியவாதிகளின் நோக்கங்கள், இத்தகைய வாக்குறுதிகளுடன் வன்மையான முரண்பாடு கொண்டவையாக இருந்தன.
இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் ஒட்டுமொத்த ஆளும் உயரடுக்கும் உடந்தையாக இருந்துள்ளது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சியில் இருக்கும் கூட்டமைப்பின் கூட்டாளிகள், 2009 இறுதிப்போரில் முல்லைத்தீவில் விடுதலைப் புலிகளும் அப்பாவி தமிழ் மக்களும் படுகொலை செய்யப்பட்டதை உற்சாகத்துடன் ஆதரித்தவர்கள் என்பது நன்கறியப்பட்டதாகும். கூட்டமைப்பின் சிங்களக் கூட்டாளிகள் அனைவரும் இந்த இரத்தக்களரியில் அரசியல்ரீதியாக சம்பந்தப்பட்டிருந்தவர்களே. இலங்கை இராணுவத்தின் முன்னாள் தளபதிக்கு எதிராக 2017 இல் தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்த வழக்குகளுக்கான பதிலிறுப்பில் சிறிசேன அறிவித்தார்: “மிகத் தெளிவாக சொல்கின்றேன், ஜகத் ஜயசூரியாவின் மீதோ அல்லது வேறு எந்த இராணுவத் தலைவரின் மீதோ அல்லது இந்த நாட்டின் வேறெந்த போர் நாயகரின் மீதோ உலகின் எவரொருவரும் கைவைப்பதை நான் அனுமதிக்கப் போவதில்லை.”
எந்த விதமான போர்க்குற்ற விசாரணைகளையும் இப்போது செயலிழந்து கிடக்கும் “நல்லாட்சி” அரசாங்கம் உள்ளிட்ட இலங்கையின் அனைத்து அரசியல் நிறுவனங்களும், தொடர்ச்சியாகவும் ஆவேசமாகவும் எதிர்த்தே வந்திருக்கின்றன.
தமிழ் தொழிலாளர்கள், ஏழை மக்களை பொறுத்தவரை, இது அவர்கள் தமிழ் தேசியவாதத்தின் முட்டுச்சந்தை நிராகரித்து, சோசலிச சமத்துவக் கட்சி முன்வைக்கும், சோசலிச சர்வதேச முன்னோக்கின் அடிப்படையில் இந்திய மற்றும் சிங்களப் பெரும்பான்மை கொண்ட தெற்கு இலங்கையின் வர்க்க சகோதர சகோதரிகளது போராட்டங்களுடன் ஐக்கியம் பேணுவதற்குமான தொழிலாள வர்க்க அரசியலை நோக்கித் திரும்புவதை அவசியமாக்குகின்றது.
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/11-Nov/tami-n23.shtml

Saturday, 17 November 2018

தமிழ் நாடு வாகன தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்கள் காட்டிக்கொடுப்பு

The kiss of death: Stalinists seek to tie Tamil Nadu auto strikes to right-wing parties

அழிவை ஏற்படுத்தும் செயல்: தமிழ் நாடு வாகன வேலைநிறுத்தங்களை வலதுசாரி கட்சிகளுடன் பிணைக்க ஸ்ராலினிஸ்டுகள் முயற்சி

By Arun Kumar
10 November 2018
மஹா இந்தியா மற்றும் ராயல் என்ஃபீல்ட் மோட்டார்-சைக்கிள் தயாரிப்பு ஆலைகள் மற்றும் வாகன உதிரிப் பாகங்கள் தயாரிப்பு செய்யும் Myoung Shin India Automotive (MSI) ஆகியவற்றை சேர்ந்த மூவாயிரம் தொழிலாளர்கள் ஆறு வாரங்களுக்கு மேல் ஓரகடத்தில் வேலைநிறுத்தம் செய்து வருகின்றனர். இது தமிழ்நாட்டின் தலைநகரான சென்னைக்கு வெளிப்புறத்தில் உள்ள ஒரு தொழிற்துறை மையமாக உள்ளது.
போலீஸின் வன்முறை தாக்குதல்கள், பரந்தளவிலான கைதுகள் மற்றும் நீதிமன்றங்களின் முதலாளிகள் சார்பான தீர்ப்புகள் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் தொழிலாளர்கள் ஒரு உறுதியான போராட்டத்தை நடத்துகின்றனர். அவர்கள், மேம்பட்ட வேலை நிலைமைகள், அதிக ஊதியங்கள் மற்றும் ஒரு தொழிற்சங்கத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டதற்காக யமஹாவால் பழிவாங்கப்பட்ட இரண்டு தொழிலாளர்களை மீண்டும் வேலையில் அமர்த்தல் மற்றும் மூன்று ஆலைகளிலும், இந்திய தொழிற்சங்கங்களின் மையத்துடன் (CITU) இணைந்த புதிதாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகாரம் செய்வது ஆகியவற்றிற்காக போராடுகின்றனர்.
சிஐடியு, இந்தியாவின் முக்கிய ஸ்ராலினிச பாராளுமன்றக் கட்சியான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) அல்லது சிபிஎம் உடன் இணைந்துள்ளது.
தமிழ்நாடு வாகன தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தங்கள் இந்தியாவிலும் சர்வதேச அளவிலும் வளர்ச்சியடைந்து வரும் தொழிலாளர்களின் போராட்ட அலையின் ஒரு பகுதியாகும். அது, முதலாளிகள், அரசாங்கம், பொலிஸ் மற்றும் நீதிமன்றங்களை ஒன்றுபடுத்தும் தொழிலாளி விரோத இணைவுக்கு எதிராக உடனடியாக எழுந்துள்ளது.
வேலைநிறுத்தக்காரர்களை தடைசெய்ய, நீதிமன்றங்கள் மற்றும் போலீசார் ஒன்றாக செயல்படும்போது, ஸ்ராலினிச சிஐடியு தலைவர்கள் ஓரகடத்தில் வேலைநிறுத்தங்களை தனிமைப்படுத்துவதற்கு வேண்டிய அனைத்தையும் செய்கின்றனர்.
வேலைநிறுத்தம் செய்யும் யமஹா, ராயல் என்ஃபீல்ட் மற்றும் MSI தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாக, வேலைநிறுத்தம் நடைபெறும் ஆலைகளுக்கு எதிரே ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்துவது என்பதை தவிர, ஒரு பெரிய வாகன தயாரிப்பு மையமாக விளங்கும் ஓரகடத்தில் அது பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் இதர தொழிலாளர்களை அணிதிரட்ட ஸ்ராலினிச சிஐடியு எதுவுமே செய்யவில்லை, தமிழ்நாடு மற்றும் இந்தியா முழுவதுமாக எதுவுமே செய்யவில்லை என்பது பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை.
வேலைநிறுத்தத்தின் போது உற்பத்தியை தொடர்ந்து நடத்துவதற்கு நிறுவனங்கள் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களை பயன்படுத்துகிறது. ஒப்பந்த மற்றும் நிரந்தர தொழிலாளர்களை ஒன்றுபடுத்துவது ஒரு மூலோபாய விஷயமாக இருந்தபோதிலும், அந்த ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு வேலைநிறுத்தம் செய்யும் தொழிலாளர்கள் தங்கள் சார்பாக அல்லது ஒரு வர்க்கரீதியான ஆதரவு கேட்டு அறைகூவல் விடுப்பதையும் சிஐடியு எதிர்த்தது. பல தசாப்தங்களாக, ஒப்பந்த தொழிலாளர் மற்றும் பல அடுக்கு உழைப்பு சக்திகளை (ஒப்பந்த, தற்காலிக, பயிற்சி மற்றும் பகுதி நேரம் போன்ற தொழிலாளர்களை) தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு எதிரான வலிந்த தாக்குதலில் ஒரு முக்கிய ஆயுதமாக இந்திய பெருவணிகம் பயன்படுத்தி வருகிறது.
மாறாக, இந்திய ஆளும் கட்சியான, இந்து மேலாதிக்க பிஜேபி இன் ஒரு நெருங்கிய கூட்டாளியான அஇஅதிமுக தலைமையிலான தமிழ்நாடு மாநில அரசாங்கம், மற்றும் அஇஅதிமுக கட்டுப்பாட்டிலான தொழிலாளர் துறைக்கும் நேரடியாக (தலையீட்டிற்கான) விண்ணப்பங்கள் செய்யும்படி ஸ்ராலினிஸ்டுகள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிலாளர்களை ஊக்குவித்தனர். அதேபோல், முதலாளித்துவ நீதிமன்றங்களின் மீது அவர்களை நம்பிக்கை வைக்கும்படியும் அவற்றின் கட்டளைகளுக்கு கட்டுப்படும்படியும் கூறினார்கள்.
வேலைநிறுத்தங்களை தடம்புரளச் செய்யவும் மற்றும் அவற்றை முதலாளித்துவ ஆளும் மேல் தட்டுடன் பிணைப்பதற்குமாக மேற்கொண்டுள்ள மேலும் ஒரு முயற்சியாக, CITU சமீபத்தில் ஒரு "அனைத்துக் கட்சி" கூட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தது, அதில் ஸ்ராலினிஸ்டுகள் பல்வேறு எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் அவற்றுடன் இணைந்த தொழிற்சங்கங்களின் தலைவர்களை அணிவகுத்து நிறுத்தி அவர்களை வேலைநிறுத்தம் செய்பவர்களின் கூட்டாளிகளாக புகழ் பாடியது.
யமஹா, ராயல் என்ஃபீல்ட், எம்.எஸ்.ஐ. வேலைநிறுத்தங்களுக்கு ஆதரவாக சிபிஎம் மற்றும் சிஐடியு தலைவர்களுடன் மேடையில் பின்வருபவர்கள் உட்பட பங்கு பெற்றனர்: தமிழக சட்டசபையில் முக்கிய எதிர்க்கட்சியான தி.மு.க.வின் மாவட்ட செயலாளர், கே. சுந்தர், தி.மு.க.வுடன் இணைந்திருக்கும் தொழிலாளர் முன்னேற்ற முன்னணி பொதுச் செயலாளர் எம். சண்முகம்; மற்றும் பெரும் வணிக காங்கிரஸ் கட்சியின் தொழிற்சங்க பிரிவான இந்திய தேசிய தொழிற்சங்க காங்கிரசின் (INTUC), மாநில துணை செயலாளர் பி. தாமோதரன். மேலும் MDMK, PMK மற்றும் VCK உட்பட பல தமிழ்நாடு சார்ந்த முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் தலைவர்கள், கூட்டத்திற்கு அழைக்கப்பட்டு வாகனத் தொழிலாளர்களின் ஆதரவாளர்களாக காட்டப்பட்டனர்.
கூட்டத்தில் உரையாற்றிய சி.பி.எம். தமிழ்நாடு மாநில தலைவர் ஏ.சவுந்திரராஜன், வாகனத் தொழிலாளர்கள் போராட்டம் "மாற்றப்பட்டுவிட்டது" என்றும், அது இப்போது "அனைத்து (எதிர்க்கட்சி) அரசியல் கட்சிகளுக்கும் மாநில அரசாங்கத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமாக மாறியுள்ளது" என்றும் கூறினார்.
அவ்வாறான கூற்றுக்கள், யமஹா, ராயல் என்ஃபீல்ட் மற்றும் MSI தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தின் மீது ஒரு சேதத்தை உண்டு பண்ணும் செயலின்றி வேறில்லை.
மேற்கூறிய அனைத்து கட்சிகளும் கடந்த இரு தசாப்தங்களில் இந்தியாவின் பில்லியனர் கோடீஸ்வரர்களின் அதிவேக வளர்ச்சிக்கு அதாவது 2 இலிருந்து 130 க்கும் அதிகமானவர்களாக வளர்ச்சி பெற்றதில் முடிவடைந்த தொழிலாள வர்க்க விரோத, முதலீட்டாளர் சார்பு செயல் திட்டத்திற்கு தம்மை முழுமையாக அர்ப்பணம் செய்தவர்கள். அதே சமயம் நூறு மில்லியன் (கோடி) கணக்கானவர்கள் நாளொன்றுக்கு 2 டாலர் (சுமார் 150 ரூபா) வருமானத்தில் வாழும்படி நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளனர்.
சமீபகாலம் வரையில் இந்திய முதலாளித்துவத்தின் விருப்பமான அரசாங்க கட்சியாக இருந்து வந்த காங்கிரஸ் கட்சி, 1991 மற்றும் 1996 க்கு இடையில் இந்தியாவை ஆட்சி செய்தபோது சந்தை-சார்பு சீர்திருத்தங்களைத் தொடங்கி, அவற்றை முடுக்கி விட்டு, 2004 -14 வரையில் UPA அரசாங்கத்திற்கு அது தலைமை தாங்கியபோது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துடன் பூகோள மூலோபாய பங்காளித்துவத்தை உருவாக்கியது.
அதேபோல் தமிழ்நாடு ஆளும் கட்சியாகவும் காங்கிரஸ் மற்றும் பிஜேபி தலைமையிலான மத்திய அரசாங்கங்களில் ஒரு இளைய பங்காளியாகவும் தி.மு.க. இருந்த இரண்டு சமயங்களிலும் அது தொழிலாள வர்க்க விரோதப் பதிவுகளை கொண்டுள்ளது. சிறிய பிராந்தியக் கட்சிகள் பெரு வணிக தி.மு.க மற்றும் அ.இ.அ.தி.மு. வின் கீழ் இயங்கும் கட்சிகளாக மற்றும் அனைத்து இந்திய அரசியல் அரங்கில் முறையே அவர்களின் பங்காளிகளாகவும் உள்ளன.
CPM-CITU இன் "அனைத்து கட்சி" கூட்டம் இரட்டை பிற்போக்குத்தன நோக்கம் கொண்டது. வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுக்கு ஆதரவாக தாம் அணிதிரட்டல் செய்வதாக உணர்வை ஏற்படுத்தி அதன் மூலம் அவர்கள் மீது அரசியல் கட்டுப்பாட்டை வைத்திருக்க ஸ்ராலினிஸ்டுகள் முயற்சிக்கின்றனர், அதே சமயம் அவர்களை மேலும் வர்க்கப் போராட்டத்தில் இருந்து விலகச் செய்கின்றனர். மற்றும் இரண்டாவதாக ஸ்ராலினிஸ்டுகள் அடுத்த வசந்தகால தேசியத் தேர்தலுக்கான தயாரிப்புக்களில் முதலாளித்துவக் கட்சிகளுடன் ஒரு அணியை ஏற்படுத்தும் முயற்சிகளை முன்னெடுக்கின்றனர்.
கடந்த ஏப்ரல் மாதம் நடந்த அவர்களது தேசிய மாநாட்டில், ஸ்ராலினிஸ்டுகள் உடன்பட்டார்கள், அதாவது பி.ஜே.வை தோற்கடிக்கும் பெயரில், அவர்கள் காங்கிரஸ் கட்சியுடன் ஒரு தேர்தல் "புரிதலை" ஏற்படுத்திக் கொள்ள தயாராக உள்ளனர், அதேசமயம் அது ஒரு நவீன தாராளவாத, அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய சார்புடைய கட்சி என்பதையும் அது பல்வேறு பிராந்தியக் கட்சிகளுடன் நெருக்கமான கூட்டுக்களை உருவாக்கும் என்பதையும் ஒப்புக் கொள்கின்றனர். தி.மு.க. அதுவாகவே காங்கிரஸ் இன் ஒரு நெருக்கமான கூட்டாளியாக இருக்கிறது, அது ஸ்ராலினிஸ்டுகளின் மிக முக்கியமான வருங்கால தேர்தல் பங்காளிகளில் ஒன்றாகும்.
அக்டோபர் 6 -8 தேதிகளில் நடைபெற்ற CPM இன் மத்திய குழு கூட்டத்தில் இந்த நோக்குநிலை மீண்டும் உறுதி செய்யப்பட்டது. இது வரவிருக்கும் தேர்தலில் கட்சிக்கு மூன்று பணிகளை அறிவித்தது; "இடது" சக்திகளை பலப்படுத்துவது, பி.ஜே.பி யை தோற்கடிப்பது, மற்றும் "ஒரு மாற்று மதச்சார்பற்ற அரசாங்கம்" அமைவதை உறுதிப்படுத்துவது - அதாவது காங்கிரஸ் கட்சி தலைமையிலான அல்லது இதர வலதுசாரி முதலாளித்துவ அரசாங்கம் ஒன்று ”மத்தியில் அமைவது.”
அக்டோபர் 30ம் தேதி நடைபெற்ற "அனைத்துக் கட்சி" கூட்டத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முதலாளித்துவக் கட்சிகள் மற்றும் இதர மாநிலங்களில் இதேபோன்ற கட்சிகளுக்கு பின்னால் தொழிலாள வர்க்கத்தின் வளர்ந்து வரும் இயக்கத்தை திசைதிருப்புவதே இப்படியான இலக்குகளின் மையமாக உள்ளது: காங்கிரஸ், தி.மு.க. மற்றும் பிற சாதி அடிப்படையிலான மற்றும் பிராந்திய முதலாளித்துவ கட்சிகளுக்கு ஆற்றொணா நிலையில் தேவைப்படும் "இடது" சான்றுகளை வழங்கி அவர்கள் ஓட்டுகள் வாங்குவதற்கும் மற்றும் அரசியல் ஸ்தாபனத்திற்குள்ளே ஸ்ராலினிஸ்டுகள் தங்களது சொந்த செல்வாக்கை அதிகரிக்கவும் ஆகும்.
முக்கியமாக, வேலைநிறுத்தங்கள் எந்தளவுக்கு நீடித்து செல்கிறதோ அவ்வளவு அதிகமாக CITU, இதர அனைத்துக்கும் மேலாக தொழிற்சங்க அங்கீகாரத்திற்கான கோரிக்கையை உயர்த்திப் பிடித்தது, அதேசமயம் இந்தியாவின் முதலாளித்துவ சார்பு தொழிலாளர் உறவு முறையை அது கடைப்பிடிப்பதாக வலியுறுத்தியது. இந்த செய்தி தவறின்றி உள்ளது: முதலாளிகள், CITU ஐ அங்கீகரித்தால், சிஐடியு மற்றும் சிபிஎம் தேசிய ரீதியாக செய்வதுபோல் தொழிலாளர்களின் எதிர்ப்பைக் கட்டுப்படுத்தவும் ஒடுக்கவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து வேலை செய்யும்.
இது தொடர்பாக இரண்டு மேலதிக புள்ளிகள் சொல்லப்பட வேண்டும்:
அக்டோபர் 30ம் திகதி "அனைத்து கட்சி" கூட்டத்தில் –தெளிவாகவே வேலைநிறுத்தத்தில் உள்ள ஆலைகளின் உற்பத்தியை நிறுத்த CITU மறுத்து வருவது தொடர்பாக தொழிலாளர்கள் மத்தியிலிருந்து வரும் அழுத்தத்தின் கீழ்– ஸ்ராலினிச தலைவர் சவுந்திரராஜன் ஆவேஷமாக சாடினார், அவ்வாறு பேசும் போது வேலைநிறுத்தக்காரர்கள் வன்முறையை விரும்புகிறார்கள் என்றவாறாக கூறினார், “ஒப்பந்த தொழிலாளர்களை வேலைக்கு போகவேண்டாம் என்று சொல்வதோ அல்லது அவர்கள் வேலைக்கு செல்வதை தடுப்பதோ” என்று கூறிய சவுந்திரராஜன் “அது ஒரு பிரச்சினை அல்ல. ஆனால் அது நிறைய தள்ளு முள்ளுக்கும் இரத்த சிந்தலுக்கும் வழிவகுக்கும். இதைத்தான் நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா” என்றார். சவுந்திரராஜன்
இரண்டாவதாக, ஸ்ராலினிசத் தலைவர்கள், வட இந்தியாவில் ஹரியானாவில் உள்ள மாருதி சுசுகியின் மானேசர் வாகன தயாரிப்பு ஆலையில் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான அரசு – முதலாளியின் பழிவாங்கல் நடவடிக்கை தொடர்பாக தமிழ் நாடு வாகன தொழிலாளர்களை முற்றிலும் அறியாமையில் வைத்திருந்தனர். 2012 ல் மாருதி சுசுகி, ஹரியானாவின் காங்கிரஸ் கட்சி மாநில அரசாங்கம் மற்றும் பொலிஸ் ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்ட 150 தொழிலாளர்கள் மீது ஜோடிப்பு குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்தினர், 2,400 தொழிலாளர்களை பணிநீக்கம் செய்தனர். ஏனென்றால், மானேசர் ஆலை தொழிலாளர்கள் ஒப்பந்த தொழிலாளர் முறை மற்றும் வறுமை ஊதியத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்பின் ஒரு மையமாக மாறியது. இன்று, மாருதி சுசுகி தொழிலாளர் சங்கத்தின் அனைத்து 12 நிர்வாக குழு உறுப்பினர்களையும் உள்ளடக்கிய 13 தொழிலாளர்கள், ஜோடிக்கப்பட்ட கொலைக் குற்றச்சாட்டுக்களின் பேரில் குற்றவாளிகளாக்கப்பட்ட பின்னர் ஆயுள் சிறை தண்டனையை எதிர் கொண்டுள்ளனர்.
மாருதி சுசுகி சோடிக்கப்பட்டதைப் பற்றி தமிழ் நாடு வேலைநிறுத்தக்கார்கள் அறிந்து கொள்வதை இரண்டு காரணங்களுக்காக ஸ்ராலினிஸ்டுகள் விரும்பவில்லை: முதலாவதாக, பெருவணிக அரசியல்வாதிகள், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் பிற அதிகாரிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு ஆதரவாக செயல்பட வைக்கமுடியும் என்ற அவர்களின் கூற்றுக்களுக்களை துடைத்துக்கட்டும் வகையில் நிராகரித்துள்ளது. இரண்டாவதாக, மாருதி சுசுகி தொழிலாளர்கள் மீதான ஜோடிப்புக்கு எதிரான எந்தவொரு பிரச்சார இயக்கமும் அவர்களது காங்கிரஸ் மற்றும் பிற முதலாளித்துவ அரசியல் கூட்டாளிகளுக்கு கோபத்தை உருவாக்கும்.
இந்தியத் தொழிலாள வர்க்கத்தின் வளர்ந்து வரும் எழுச்சி மற்றும் அதன் ஒரு பகுதியாக தமிழ் நாடு வாகன வேலைநிறுத்தங்கள், ஸ்ராலினிச சிபிஎம் மற்றும் சிஐடியுவை இந்திய முதலாளித்துவத்தின் சமூக முட்டுகளாக அம்பலப்படுத்த வேண்டியதன் அவசரத்தை வெளிச்சத்தில் காண்பிக்கிறது. அத்துடன் ட்ரொட்ஸ்கிச நிரந்தரப் புரட்சி வேலைத்திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய அரசியல் முன்னோக்கில் தொழிலாள வர்க்கத்தை பலப்படுத்த வேண்டும். அதாவது, தொழிலாள வர்க்கத்தை ஒரு சுயாதீனமான அரசியல் சக்தியாக திட்டமிட்ட முறையில் அணிதிரட்டுவதும், அதன் பின்னால் இந்திய முதலாளித்துவத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் எதிரான போராட்டத்தில் உழைக்கும் மக்களையும் கிராமப்புற ஏழைகளையும் அணிதிரட்டி தொழிலாளர் அரசாங்கத்திற்காகவும் சர்வதேச சோசலிச வேலைத்திட்டத்திற்காகவும் போராட வேண்டும்.
https://www.wsws.org/tamil/articles/2018/11-Nov/kiss-n15.shtml

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Popular Posts